Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), par. 16 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwolnienia żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], z dniem [...] maja 2010 r. zwolnił [...] M.P. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
Pismem z dnia [...] października 2009 r. M.P. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana bez przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego, dodatkowo wskazał, że między sentencją decyzji a rozstrzygnięciem zachodzi zasadnicza sprzeczność. Podniósł, iż rozstrzygnięcie wskazuje na podstawę zwolnienia art. 112 ust. 1 pkt 5 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych, dodając, że zwolnienie takie może nastąpić tylko za zgodą żołnierza, której nie wyrażał i nie wyraża.
Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 par. 3 i art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2009 r.
Przedmiotowa decyzja została doręczona M.P. dnia [...] stycznia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy; odbiór przesyłki potwierdził M.P.).
M.P. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wniósł skargę, której przedmiotem uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie "odwołania" od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu [...] października 2009 r. złożył "odwołanie" od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...], następnie, wobec braku odpowiedzi oraz braku zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie, w dniu [...] listopada 2009 r. złożył zażalenie na bezczynność do Prezesa Rady Ministrów, w związku z czym wyczerpany został tok instancyjny w zakresie zażalenia na bezczynność organu administracji, przewidziany przepisami kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że w dniu [...] listopada 2009 r. Minister Obrony Narodowej wydał decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Wskazana wyżej decyzja została wysłana w dniu [...] grudnia 2009 r. na adres skarżącego za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i doręczona zainteresowanemu w dniu [...] stycznia 2010 r. Dodatkowo [...] grudnia 2009 r., w związku ze złożonym przez [...] zażaleniem skierowanym do Prezesa Rady Ministrów, zostało wystosowane pismo, w którym oficer został poinformowany o sposobie załatwienia sprawy.
Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wystąpił do Sądu m.in. z wnioskiem o uwzględnienie przy orzekaniu o kosztach postępowania oraz ewentualnym zwrocie wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W myśl art. 161 par. 1 pkt 3 ww. ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (par. 2 cyt. art.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Natomiast stosownie do treści art. 149 ww. ustawy, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika – gdy chodzi o decyzję – że nakazanie jej wydania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność organu jest – jak w niniejszej sprawie – doprowadzenie do wydania przez organ decyzji w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Z przytoczonego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Ww. decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
W związku z tym, iż celem skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu do wydania określonego aktu, czy dokonania czynności, to wniesienie skargi po wydaniu decyzji, a przed jej doręczeniem stronie, powoduje jej bezprzedmiotowość.
Dodać jedynie należy, że w ramach skargi na bezczynność Sąd nie może oceniać zgodności z prawem wydanej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., gdyż kontroli takiej można dokonać jedynie w ramach odrębnego postępowania, którego przedmiotem byłaby skarga na tę decyzję.
Z tych względów, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dodatkowo w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, co potwierdził Oddział Finansowo-Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] lutego 2010 r.