Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji we W., działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. R. L., złożonego w sprawie wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej według stanu na dzień [...] lipca 2012 r. – ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J., postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia.
R. L. pismem z dnia [...] września 2012 r. wniósł do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
Wraz z zażaleniem, pismem z dnia [...] września 2012 r., R. L. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], wezwał R. L. do uzupełnienia przedmiotowych wystąpień poprzez sprecyzowanie żądania.
W odpowiedzi na powyższe, R. L., pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., poinformował Komendanta Głównego Policji, że "rezygnuje z trybu odwoławczego (zażalenia) i (...) wnosi o rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności (...) postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.".
W odpowiedzi na pismo R. L. z dnia [...] grudnia 2012 r., Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], poinformował ww. m.in., że dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. Skoro zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, to tylko wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego dotychczasowe zaświadczenie (postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści) staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Komendant podniósł, iż w postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 K.p.a.
Pismem z dnia 18 lutego 2013 r., sprecyzowanym pismami z dnia 02 kwietnia 2013 r. oraz z dnia 10 sierpnia 2013 r., R. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismami z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 271/13 pełnomocnik organu oraz skarżący zostali wezwani do nadesłania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jakie skarżący skierował do organu przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu (wezwanie do pełnomocnika organu) wraz z dokumentem wskazującym na datę jego wniesienia bądź nadania (wezwanie do skarżącego).
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik organu, pismem z dnia 16 października 2013 r., poinformował Sąd, że po wnikliwej analizie wszystkich materiałów dotyczących skarżącego, w których posiadaniu jest organ, nie udało się ustalić obecności ww. dokumentu, ani okoliczności, że taki dokument wpłynął do organu.
R. L., w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, pismem z dnia 08 października 2013 r., poinformował Sąd, że wezwał "do usunięcia naruszenia prawa w ślad za wnioskiem do Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...].12.2012 r.". Do przedmiotowego pisma skarżący załączył m.in. kserokopię wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności m.in. postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] oraz kserokopię wezwania z dnia [...] lutego 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa "polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie: w sprawie niesporządzenia aktów z wniosku [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Również w przypadku skargi na bezczynność warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a., ponieważ wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wezwać Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., zmienionym w dniu 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby skarżący takie wezwanie wniósł do organu.
Nadesłane przez skarżącego – przy piśmie z dnia 08 października 2013 r. – wezwanie z dnia [...] lutego 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło niezałatwienia w terminie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności m.in. postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...], nie zaś zażalenia skarżącego z dnia [...] września 2012 r. na postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
Wobec powyższego wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.