Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 marca 2014 r. D. T., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi dotyczącej przetwarzania danych osobowych.
Zarządzeniami z dnia 18 kwietnia 2014 r. skarżący i organ zostali wezwani do udzielenia, w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą D. T. składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 267, dalej jako "K.p.a."). Jednocześnie wezwano, w przypadku złożenia powyższego wezwania, do nadesłania jego odpisu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 9 maja 2014 r. oznajmił, iż nie zwracał się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Organ również udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu i pismem z dnia 12 maja 2014 r. poinformował, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie występował do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi na bezczynność trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.