Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] listopada 2018 r. M. P. (dalej: "skarżący") wystąpił do Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżący ponowił wniosek o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.
W dniu [...] stycznia 2021 r. KGP rozpoznał ww. wniosek, wydając decyzję nr [...] o odmowie wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że sprawa dotycząca wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu została zakończona z dniem wypłaty tego ekwiwalentu w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Natomiast wypłata ekwiwalentu na nowych zasadach, tj. przy zastosowaniu mnożnika 1/21 z art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) jest możliwa w następujących dwóch przypadkach określonych w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610 ze zm.):
- - gdy policjant został zwolniony ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. i należny mu ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony albo
- - gdy policjant został zwolniony ze służby po dniu 6 listopada 2018 r. i należny mu ekwiwalent nie został mu w ogóle wypłacony.
KGP podkreślił, iż w niniejszej sprawie żadna z ww. przesłanek nie wystąpiła.
Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu [...] lutego 2021 r., a dniu [...] marca 2021 r. (data stempla pocztowego) skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, wnosząc o:
- - uchylenie tej decyzji;
- - zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty wyrównania ekwiwalentu w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami;
- - dokonanie kontroli postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek z [...] listopada 2018 r. i [...] czerwca 2019 r., którego tok powinien zakończyć się wydaniem decyzji;
- - stwierdzenie, że bezczynność organu w przedmiotowej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- - wymierzenie organowi grzywny w wysokości 300 złotych;
- - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, powołując się na lukę prawną w zakresie wysokości mnożnika przysługującego za każdy dzień niewykorzystanego urlopu w sytuacji, gdy jego ustawowa wysokość została wyeliminowania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Ponadto według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
W niniejszej sprawie kluczowa jest okoliczność, że przed wniesieniem ([...] marca 2021 r.) skargi z na bezczynność organu, KGP doręczył skarżącemu ([...]lutego 2021 r.) decyzję z [...] stycznia 2021 r. o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") podniósł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ww. uchwale bezczynność została zdefiniowana jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a.") lub w przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
NSA zaznaczył również, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.
Fakt, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność KGP po wydaniu i po doręczeniu mu przez organ decyzji odmownej w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, czyli już po zakończeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącego z [...] listopada 2018 r., stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi. Przeszkoda ta mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.