Uzasadnienie
W dniu 30 października 2009 r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, powołując jako podstawę art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze tej wskazał, że bezczynność organu polega na odmowie skłonienia w formie postanowienia Przewodniczącego CWKL w Warszawie, Przewodniczącego RWKL w K. lub bezpośrednio Przewodniczącego TWKL w G., aby organ ten w zakreślonym terminie rozpoznał jego wniosek dotyczący niewłaściwej treści pouczenia postanowienia TWKL w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...].
Dalej skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 26 września 2009 r., powołując się na art. 37 Kpa, wniósł o podjęcie kroków prawnych w związku z niezałatwieniem przez CWKL w Warszawie jego sprawy w terminie. Natomiast Ministerstwo Obrony Narodowej potraktowało pismo skarżącego jak skargę wniesioną w trybie przepisów Działu VIII Kpa, zamiast wszcząć postępowanie administracyjne na podstawie art. 61 Kpa.
Wobec powyższego S. G. wystąpił do Ministra ponownie o zobowiązanie właściwego organu – w trybie art. 37 Kpa, w formie postanowienia, do rozpoznania jego wniosku o zweryfikowanie treści pouczenia postanowienia TWKL w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...].
Minister Oborny Narodowej wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że rozpatrywana skarga jest przedmiotowo i podmiotowo tożsama z poprzednimi skargami S. G., stąd też należy uznać iż zachodzi res iudicata, zatem skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W niniejszej sprawie S. G. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej, polegającą na nierozpoznaniu zażalenia z dnia 26 września 2009 r. na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).- zwanej dalej Kpa.
Należy wyjaśnić, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 tej ustawy. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstających w trakcie tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić ponadto należy, że Sąd nie mógł uwzględnić wniosku organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, ponieważ przedmiotem sprawy była bezczynność tego organu w sprawie konkretnie wskazanego przez skarżącego wniosku, wniesionego w określonym trybie, a tak oznaczona sprawa nie była dotąd rozpatrywana przez żaden z wojewódzkich sądów administracyjnych.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.