Uzasadnienie
M.Z. wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. zwrócił się do Rady Miasta [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1) obecnie obowiązującej umowy burmistrza i firmy sprzątającej wraz z wysokością miesięcznych opłat, jakie faktury otrzymujemy od tej firmy, czy VAT-owskie, czy są one odliczane;
- 2) wykazu ulic będących własnością naszego miasta sprzątane przez firmę sprzątającą;
- 3) porozumienia – umowy z Powiatem [...], Województwem [...] a burmistrzem J.W., w zakresie utrzymania czystości przez nasze miasto na drogach powiatowych i wojewódzkich wraz z ich wykazem;
- 4) faktur VAT, obciążających Starostwo Powiatowe w [...] i Województwo [...] za utrzymanie czystości dróg powiatowych i wojewódzkich za ostatni rok, styczeń – luty 2014 r. wystawionych przez burmistrza J.W.
Organ, pismem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], działając w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował skarżącego, że informacje z pkt 1 i 2 zostaną mu przekazane do dnia 3 maja 2014 r., a odnośnie informacji z pkt 3 i 4 poinformowano skarżącego, że organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji. Skarżący powyższe pismo z dnia [...] marca 2014 r. odebrał osobiście w dniu 31 marca 2014 r.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] udostępniono skarżącemu posiadane przez organ informacje publiczne.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie datowanej na dzień 19 marca 2014 r., skarżący M.Z. zarzucił Burmistrzowi Miasta [...] bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł też o zasądzenie od Burmistrza na rzecz Skarbu Państwa grzywny nie mniejszej niż 5.000 zł i zwrot kosztów sądowych.
Podniósł, że żądane informacje nie zostały mu udostępnione.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. udostępniono skarżącemu posiadane przez organ informacje publiczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Jakkolwiek przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Wskazać jedynie należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności i Sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący pismem z dnia [...] marca 2014 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej oraz że organ pismem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] poinformował skarżącego, że żądane informacje w zakresie posiadanym przez organ zostaną mu udostępnione do dnia 3 maja 2014 r. Z akt postępowania wynika, że przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] przesłane zostały skarżącemu żądane informacje w zakresie kopii umowy dotyczącej utrzymania czystości i porządku w mieście [...] w okresie zimowym 2013/2014 wraz z informacją w sprawie wysokości miesięcznych opłat, odnośnie faktur oraz wykazem ulic.
W aktach postępowania znajduje się przedmiotowa umowa zawarta w dniu [...] października 2013 r. nr [...].
Skoro zatem żądane informacje zostały skarżącemu udostępnione w terminie wskazanym w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz.782), nie można było uznać, że organ pozostaje nadal w bezczynności i skarga zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Stosownie zaś do 13 ust. 2 u.o.d.i.p. jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostepnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W niniejszej sprawie organ zastosował art. 13 ust. 2 u.o.d.i.p. i powiadomił skarżącego, że żądane informacje zostaną mu udostępnione do dnia 3 maja 2014 r., a więc przed upływem terminu 2 miesięcy, przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.o.d.i.p. Ponadto organ poinformował skarżącego już pismem z dnia [...] marca 2014 r., że nie posiada części żądanych informacji publicznych.
Odnosząc się do żądania zasądzenia grzywny od Burmistrza Miasta [...] stwierdzić należy, iż żądanie to nie znajduje uzasadnienia, wobec niestwierdzenia bezczynności organu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.