Uzasadnienie
Pismem z 2 grudnia 2014 r. T. K., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z 11 sierpnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie zwrócił się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z 5 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do udzielenia, w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą składał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Jednocześnie wezwano, w przypadku złożenia powyższego wezwania, do nadesłania jego odpisu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z 3 marca 2015 r. oznajmił, iż nie zwracał się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i w związku z powyższym cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi na bezczynność trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., co czyni skargę niedopuszczalną.
Na marginesie wskazać należy, iż oświadczenie skarżącego z 3 marca 2015 r. o cofnięciu skargi nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli natomiast skarga takie braki zawiera, Sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 928/12 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.