Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. J.T. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o udostępnienie informacji publicznej szczegółowo opisanej we wniosku.
Organ rozpoznając wniosek, zważywszy na fakt, iż dotyczył on dokumentów związanych z innym podmiotem, zwrócił się do tego podmiotu o zajęcie stanowiska odnośnie możliwości udzielenia żądanej informacji.
Po otrzymaniu powyższego stanowiska, pismem z [...] maja 2014 r., adresat wniosku wskazał stronie to, gdzie znajdują się żądane dokumenty.
Strona nie czując się usatysfakcjonowana, w dniu 5 stycznia 2015 r. wywiodła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu.
Dnia [...] stycznia 2015 r. organ wydał decyzję rozstrzygającą o całości żądania strony zawartego we wniosku z [...] kwietnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd siedziby oddziału, którego bezczynność jest skarżona, ewentualnie o umorzenie postępowania wobec zajęcia formalnego stanowiska odnośnie wniosku strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem, podlegało umorzeniu.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność.
Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został rozpoznany przez organ.
W zakresie obejmującym całość żądania została bowiem wydana decyzja administracyjna przez organ.
W świetle powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Skoro organ rozpoznał wniosek strony, brak jest podstaw dla możliwości skutecznego zarzucania organowi bezczynności.
W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało formalnie rozpoznane przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.
Z uwagi na fakt, iż odpowiedzi na wniosek strony organ udzielił dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, Sąd uznał, iż skarżący zasadnie uważał, że na dzień jej wniesienia, nie można było traktować jej jako bezprzedmiotowej. Stąd też wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania w zakresie zwrotu poniesionego wpisu sądowego należało uwzględnić w trybie art. 200 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie uznał zaś, aby bezczynność organu miała charakter kwalifikowany. Adresat wniosku starał się uczynić zadość żądaniu strony. Konieczność wypracowania stanowiska odnośnie spornej, skomplikowanej materii wniosku, a także konieczność zwrócenia się do innego podmiotu objętego wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie, tłumaczyła dłuższy czas procedowania w sprawie. Wobec powyższego tutejszy Sąd nie dopatrzył się również podstaw dla ukarania organu grzywną i żądanie w tym zakresie oddalił na podstawie art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co zaś się tyczy stanowiska organu co do niewłaściwości tutejszego Sądu, to uznać je należało za nietrafne w sytuacji, gdy strona w skardze skarżyła bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, a nie jednego z oddziałów organu.