Uzasadnienie
W dniu [...] września 2010 r. W. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy E. R., który jest pełnoprawnym kierownikiem powiatowej jednostki organizacyjnej w W. o nazwie PINB, dopełnił obowiązku wynikającego z art. 25c ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i składał coroczne oświadczenia majątkowe oraz udostępnienia tych oświadczeń, a także odpowiedzi, czy starosta zamierza wyciągnąć konsekwencje wobec ww. wynikającego z art. 25f ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym. Skarżący wyjaśnił, iż starosta odpowiedział na jego wniosek, lecz jego odpowiedź jest wymijająca i nie dotyczy jego wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2010 r. przy piśmie nr [...] odpowiedział na jego wniosek. Organ wyjaśnił skarżącemu, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podlega obowiązkowi składania oświadczeń majątkowych. Ponadto ustawa o samorządzie gminnym nie zawiera wskazanej przez wnioskodawcę jednostki redakcyjnej – art. 25c ust. 1.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu.
W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez W. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu [...] września 2009 r., Starosta Powiatu W. nie pozostawał w bezczynności. Organ odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2010 r. przy piśmie z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Odpis powyższego pisma doręczono skarżącemu w dniu [...] września 2010 r. (w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru).
Faktu otrzymania powyższego pisma nie kwestionuje skarżący. Zarzuca natomiast organowi, iż udzielona odpowiedź nie jest wystarczająca. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji, kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności.
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ odpowiedział na wniosek skarżącego i odpowiedź tą prawidłowo doręczył skarżącemu, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu [...] września 2010 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.