Uzasadnienie
W dniu 21 czerwca 2017 r. T. S. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniosła o:
- 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,
- 2) orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 3 przeciętnych wynagrodzeń miesięcznych, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a.,
- 4) w przypadku wydania przez organ żądanych dokumentów i informacji na dzień orzekania – o zbadanie czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny,
- 5) zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiedzi na skargę udzieliła Krajowa Rada Notarialna, wnosząc o jej oddalenie. Krajowa Rada Notarialna wyjaśniła, że uchwałą z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] odmówiła skarżącej udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak wykazania, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej.
Krajowa Rada Notarialna podniosła też, że ani Przewodnicząca Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej, ani też Wyższy Sąd Dyscyplinarny, nie są organami samorządu notarialnego, nie posiadają nadto osobowości prawnej. Natomiast organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozpoznawanej sprawie jest Krajowa Rada Notarialna, która wniosek rozpoznała ww. uchwałą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), uchybienie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia stosownie do wymagań przepisu szczególnego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Przewodniczącej Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że organ taki nie istnieje. Sądy dyscyplinarne nie są wymienione w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2016 poz. 1796, z późn. zm.) jako organy samorządu notarialnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 70 ww. ustawy, obsługę organizacyjno-kancelaryjną sądów dyscyplinarnych zapewniają odpowiednio - rady izb notarialnych lub Krajowa Rada Notarialna, a zatem sądy dyscyplinarne działają przy izbach notarialnych. Nie funkcjonuje zatem taki podmiot, jak Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Rady Notarialnej. Nieistniejący byt nie może mieć zdolności sądowej i skarga wniesiona na jego bezczynność musi zostać uznana za niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu odpowiednio na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Nie jest rolą sądu administracyjnego domyślanie się intencji skarżącej czy zastępowanie jej w precyzyjnym oznaczeniu podmiotu skarżonego (por. postanowienia NSA z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt I OSK 447/15 oraz z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2437/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro skarga została skierowana przeciwko podmiotowi nieistniejącemu, to bez znaczenia jest charakter żądanej informacji, a w konsekwencji nie ma podstaw do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi na bezczynność.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i pkt 6 oraz § 3 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.