Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2018 r. A. W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez brata – M. T., złożyła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej: "GIODO") wniosek o zbadanie, czy nie doszło do nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Politechnikę C. z siedzibą w C..
Następnie w piśmie z [...] stycznia 2019 r. zatytułowanym "wniosek" skarżąca in fine skierowała do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ" - następca prawny GIODO) ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), wskazując, że od złożenia pierwszego pisma, tj. wniosku z [...] lutego 2018 r. upłynęło prawie 11 miesięcy, a organ nie poinformował jej o przyczynie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezes UODO w dniu [...] września 2020 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych skarżącej. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją organu z [...] stycznia 2021 r. nr [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie doręczono skarżącej [...] stycznia 2021 r.
Natomiast w dniu [...] lutego 2021 r. skarżąca, reprezentowana przez brata, wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UODO z [...] stycznia 2021 r., wnosząc w niej m.in. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o przyznanie jej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej zgodnie z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W wykonaniu wezwania tut. Sądu z [...] kwietnia 2021 r., pełnomocnik skarżącej (w piśmie z [...] maja 2021 r.) oświadczył, że skarga z [...] lutego 2021 r. obejmuje także skargę na bezczynność organu. W tym kontekście wskazał, iż pismem z [...] stycznia 2019 r. złożył ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jednak nie było ono skuteczne, bowiem organ przeciągał prowadzone postępowanie, nie informując przez blisko 11 miesięcy o przyczynie zwłoki bądź wyznaczeniu przewidywanego terminu załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o odrzucenie skargi, akcentując, iż podniesienie zarzutów dotyczących bezczynności organu po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie stanowi merytoryczną przeszkodę do rozpatrzenia skargi w tym zakresie. Na poparcie swojego stanowiska przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Ponadto według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Kluczowy w niniejszej sprawie jest fakt, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2018 r. dotyczącego przetwarzania danych osobowych, skarżąca wniosła w dniu [...] lutego 2021 r., a więc już po doręczeniu jej drugoinstancyjnej decyzji Prezesa UODO z [...] stycznia 2021 r. utrzymującej w mocy jego uprzednie rozstrzygnięcie z [...] września 2020 r. odmawiające uwzględnienia ww. wniosku dotyczącego przetwarzania danych osobowych skarżącej, które to doręczenie nastąpiło [...] stycznia 2021 r.
W tym miejscu wskazać trzeba, że w świetle wzmiankowanej przez organ (w odpowiedzi na skargę) uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W ww. uchwale bezczynność została zdefiniowana jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych bądź w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
NSA zaznaczył również, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.
Okoliczność, iż skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezesa UODO po wydaniu i po doręczeniu jej przez organ ostatecznej decyzji odmownej w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi. Przeszkoda ta mieści się w kategorii "innych przyczyn", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.