Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2009 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odmowy przyznania odprawy emerytalnej oraz innych świadczeń pieniężnych. Skarżący zarzucił, że organ nie rozpoznał jego wniosku z dnia 14 sierpnia 2009 r. o wydanie decyzji w sprawie należności pieniężnych związanych z odejściem ze służby., a po wniesieniu przez skarżącego zażalenia w trybie art. 36 i 37 k.p.a., ograniczył swoje działania do wydania w dniu [...] listopada 2009 r. postanowienia, w którym wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2009 r. oraz podał nr, pod którym sprawa została zarejestrowana ([...]).
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o umorzenie postępowania. Uzasadniając zajęte stanowisko procesowe wskazał, że przedłużenie postępowania nastąpiło z uwzględnieniem interesu strony w ramach przysługującego jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), a wniosek skarżącego został rozpoznany i decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. o nr [...] odmówiono mu wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w ABW i zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przejazd w roku 2008 r. oraz umorzono postępowanie w sprawie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Organ wyjaśnił, że decyzję tą doręczono skarżącemu w dniu 5 stycznia 2010 r. oraz wysłano w kserokopii na adres jego pełnomocnika.
Z kolei, przy piśmie z dnia 27 stycznia 2010 r. organ złożył do akt poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię dowodu doręczenia ww. decyzji w dniu 21 stycznia 2010 r. pełnomocnikowi skarżącego – jego żonie B. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Szefa ABW, polegającej na nierozpatrzeniu wniosku z dnia 14 sierpnia 2009 r. dotyczącego wydania decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania prawa do świadczeń finansowych określonych w art. 128 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), bezspornym jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ zobowiązany do rozpoznania wniosku rozpoznał zawarte w nim żądanie nadając rozstrzygnięciu procesową formę decyzji administracyjnej, a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi, to tym samym organ nie pozostaje już w bezczynności.
Natomiast ewentualne zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie jest możliwe.
Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów na podstawie zaś art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.