Uzasadnienie
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. uczynił bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpoznania odwołania od rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., którym Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej skierował K. F. od dnia [...] listopada 2011 r. do [...] lutego 2012 r. do realizacji zadań w [...]
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jednocześnie art. 5 pkt 2 cytowanej ustawy wyłącza właściwość sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że skierowanie do wykonywania określonych zadań jest instytucją kształtującą zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, stanowi zatem wykonywanie władzy kierowniczej właściwego przełożonego w sprawach osobowych i wynika z podległości służbowej, nie ma więc podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 3 pkt 2 kpa przepisów kodeksu nie stosuje się do postępowania w sprawach wynikających z podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych w pkt 1, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby wydawanie decyzji w tym przedmiocie.
Skoro zatem skarżący zarzucił organowi nierozpatrzenie odwołania od aktu, który nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, ani innym aktem lub czynnością wymienioną w art. 3 § 2 cytowanej ustawy oraz dotyczy sfery wykonywania władztwa służbowego przełożonego nad podległym mu podwładnym, to skargę taką, jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.