Uzasadnienie
K. R. w dniu [...] marca 2020 r., w formie elektronicznej, wniósł do Sądu Rejonowego w G. "wniosek o udostępnienie wyroku". Wniosek został złożony na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.).
K. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 19 czerwca 2020 r. (data wpływu do powyżej określonego sądu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej.
Pełnomocnik skarżącego w skardze wniósł o: rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w G. do rozpatrzenia wniosku w terminie 3 dni od otrzymania odpisu wyroku;
stwierdzenie, że Prezes Sądu Rejonowego w G. dopuścił się bezczynności;
zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Prezes Sądu Rejonowego w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu pisma procesowego podano, że skarga wpłynęła do Sądu w dniu 4 marca 2020 r. i po zarejestrowaniu przekazana do Wydziału [...]. Skarga co prawda wpłynęła przed wybuchem epidemii, ale z uwagi na nieobecność kierownika sekretariatu, brak wiedzy pracowników na temat ustawy o dostępie do informacji publicznej, a następnie nakładające się nieobecności i wzmożone obowiązki świadczących pracę pracowników, sprawie nie został nadany właściwy bieg. Niebagatelny wpływ na dalszy bieg wypadków miała epidemia koronawirusa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby jej udostępniania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i art. 11 (udostępnienie wglądu), 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek.
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wszczyna przede wszystkim postępowanie w sprawie jej udostępnienia, ale również określa krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji publicznej oraz czy podejmuje stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 ust. 1 pkt 1 stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle powyżej powołanego przepisu Prezes Sądu Rejonowego w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Nie ulega również wątpliwości, że orzeczenia sądowe stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek taki wypływa niewątpliwie z wykładni językowej powołanego przepisu, gdyż wyrok sądowy będzie stanowił informację o sprawach publicznych, wydany został bowiem przez organ władzy publicznej (władzy sądowniczej, art. 10 Konstytucji) i w ramach jej działalności wykonywanej publicznie (zasada jawności sprawowania wymiaru sprawiedliwości, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 9 ust. 1 KPC).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem o COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od 14 marca 2020 r. do 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r., w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego), natomiast stan epidemii obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii).
Pomimo jego niejednoznacznej redakcji, w ocenie Sądu powinien być odczytywany w taki sposób, iż w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii organy nie pozostawały bezczynne i za ten okres nie stwierdza się bezczynności, nie wymierza grzywien, ani nie zasądza sum pieniężnych. Przepis ten nie stoi jednak na przeszkodzie, aby orzekać o bezczynności organu, która miała miejsce przed ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego, niezależnie od tego kiedy skarga na bezczynność została złożona.
Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Sądu w dniu 4 marca 2020 r. Od 14 marca 2020 r. do 20 marca 2020 r. obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, natomiast od 20 marca 2020 r. stan epidemii, który w ocenie Sądu nadal trwa.
Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił swój pogląd w zakresie upływu terminu do rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej jednakże pogląd ten nie został uzasadniony, a w szczególności z jakich przepisów on wynika.
W ocenie Sądu, stan epidemii powoduje destabilizację w funkcjonowaniu Państwa, a liczne zmiany przepisów, które wielokrotnie są zmieniane uniemożliwiają jednoznaczne stwierdzenie, czy jakie przepisy obowiązują, a jakie zostały zmienione (uchylone).
Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził bezczynności organu i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.