Uzasadnienie
A. K. (dalej skarżący) wnioskiem z 16 stycznia 2010 r. zwrócił się do Ministra Edukacji Narodowej o wydanie trzech zaświadczeń potwierdzających, że zdobyte w Polsce kwalifikacje zawodowe:
- 1. magistra pedagogiki specjalnej,
- 2. nauczyciela praktycznej nauki zawodu oraz
- 3. nauczyciela w szkołach zawodowych specjalnych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym (oligofrenopedagogika) są zgodne z minimalnymi wymogami określonymi w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 r. nr 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.
Organ [...] lutego 2010 r. wydał skarżącemu dokument, w którym stwierdza się, że dyplom ukończenia studiów magisterskich o numerze [...] w zakresie pedagogiki specjalnej, w specjalności resocjalizacja, wydany na nazwisko A. K. potwierdza posiadanie kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela - wychowawcy w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii, specjalnych ośrodkach szkolno – wychowawczych dla dzieci z zaburzeniami w zachowaniu oraz specjalnych ośrodkach wychowawczych dla niedostosowanych społecznie. W związku z powyższym spełnia warunki, o których mowa w art. 11 Dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych.
Następnie skarżący pismem z 15 września 2010 r. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 16 stycznia 2010 r. w zakresie pkt 2 i pkt 3.
Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z [...] listopada 2010 r. odmówił A. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela praktycznej nauki zawodu. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżącego 16 listopada 2010 r. Natomiast postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. Minister Edukacji Narodowej odmówił A. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach zawodowych specjalnych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym. Postanowienie to skarżący odebrał 14 kwietnia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność, po jej wniesieniu do Sądu, powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowadministracyjnego, co z kolei obliguje Sąd do jego umorzenia. Skoro bowiem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, bowiem w momencie orzekania organ już w bezczynności nie pozostaje.
Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Należy bowiem wskazać, że organ, któremu skarżący zarzucał bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 stycznia 2010 r., po wpłynięciu skargi do Sądu, wydał [...] listopada 2010 r. oraz [...] kwietnia 2011 r. postanowienia, w których odmówił wydania zaświadczeń potwierdzających posiadanie kwalifikacji. W takim przypadku Sąd nie ma już możliwości uwzględnienia skargi na bezczynność i zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu wynikającego z przepisów prawa skoro zostały już one wydane. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.