Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] października 1999 r. J. D. wystąpił do Dyrektora Departamentu [...] MON o sprostowanie zaświadczenia finansowego dla celów emerytalnych, poprzez przyjęcie do podstawy emerytury kwoty dodatku specjalnego otrzymanego w miesiącu styczniu 1991 r., a nie jak przyjął wojskowy organ emerytalny - za miesiąc marzec 1991 r., tj. za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Dyrektor Departamentu [...] MON decyzją nr [...] z [...] stycznia 2000 r. odmówił uwzględniania ww. wniosku, albowiem w toku postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że Dyrektor WBE w W., ustalając podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, uwzględnił dodatek specjalny za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej, tj. za miesiąc marzec 1991 r.
Po rozpatrzeniu odwołania J. D. od ww. decyzji Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z [...] lutego 2000 r. utrzymał ją w mocy.
Pismem z dnia [...] marca 2016 r. J. D. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej - na podstawie art. 154 § 1 kpa - o zmianę decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2000 r. nr [...].
W odpowiedzi na ww. wniosek Dyrektor Biura [...] Ministerstwa Obrony Narodowej pismem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] poinformował J. D., że uwagi strony zostały przyjęte do wiadomości organu, że brak jest podstaw do zajmowania stanowiska w sprawie toczącego się postępowania przed WSA w Warszawie, a swoje zastrzeżenia strona może zgłosić w toku postępowania bezpośrednio do ww. Sądu.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., zatytułowanym "odwołanie od niewydania decyzji" J. D. wniósł do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...] odwołanie od niewydania przez Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej decyzji w sprawie ww. wniosku strony z dnia [...] marca 2016 r.
W odpowiedzi na ww. odwołanie Minister Obrony Narodowej pismem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], zaadresowanym do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...], podniósł, iż skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona bowiem strona otrzymała odpowiedź na wniosek z dnia [...] marca 2016 r. pismem Dyrektora Biura [...] MON z dnia [...] marca 2016 r.
Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział [...] po rozpoznaniu sprawy J. D. przeciwko Ministrowi Obrony Narodowej na skutek skargi na bezczynność organu, postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...] uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania (orzeczenie prawomocne od dnia 27 lipca 2017 r.).
Sąd Okręgowy uznał, że "pismo odwołującego się nie stanowi odwołania od decyzji wydanej w sprawie ubezpieczeń społecznych, o których mowa w Tytule VII Dziale III Rozdział III Kodeksu postępowania cywilnego. Pismo to stanowi skargę na bezczynność organu wojskowego w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku z [...] marca 2016 r. w sprawie zmiany, w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji administracyjnej Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z [...] lutego 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu [...] MON Nr [...] z [...] stycznia 2000 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku z [...] października 1999 r. o skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów zaopatrzenia emerytalnego w części dodatku specjalnego (punkt 1 pisma) oraz o skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych dla celów zaopatrzenia emerytalnego".
Po przekazaniu ww. sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprawa ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o zmianę decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 362/17.
Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd wezwał organ do udzielenia informacji, czy skarżący przed złożeniem skargi z dnia 11 kwietnia 2016 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r., wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, organ pismem z dnia 05 stycznia 2018 r. poinformował Sąd, że nie ujawniono wpływu do organu przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.).
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skargi na bezczynność organu jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia.
W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wezwać Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym do 01 czerwca 2017 r.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący takiego wezwania nie wniósł, tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.