Uzasadnienie
Dnia [...] maja 2010 r. skarżący przesłał pismo do Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej, zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący skierował do powyższego organu pismo nazwane "monit o udzielenie odpowiedzi", a będące w swej treści ponowieniem wniosku z dnia [...] maja 2010 r.
Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister Finansów odmówił udostępnienia skarżącemu informacji żądanych we wniosku z dnia [...] sierpnia 2010 r., powołując się na normę art. 5 ust. 1m ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Powyższa decyzja, przesłana na adres wskazany we wniosku, nie została odebrana przez adresata i po dwukrotnym awizowaniu, wróciła do nadawcy. Organ, stosując przepis art. 44 § 4 k.p.a. uznał, iż przedmiotowa decyzja została doręczona prawidłowo do skarżącego.
Dnia 28 października 2010 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2010 r.
W odpowiedzi na przedmiotową skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na fakt załatwienia sprawy poprzez wydanie w dniu [...] września 2010 r. decyzji przez Ministra Finansów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów.
Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł:
- 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1);
- 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2);
- 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem – po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15);
- 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1);
- 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego.
Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy organ ustosunkował się w jeden z ww. sposobów, do wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Okolicznością niesporną jest to, iż w dniu [...] września 2010 r. Minister Finansów wydał decyzję mocą której odmówił stronie udostępnienia informacji objętych wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r.
Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż wniosek z dnia [...] sierpnia 2010 r. był tożsamy co do zakresu żądania z wnioskiem pochodzącym z dnia [...] maja 2010 r.
W świetle powyższego uznać należy, iż organ nie pozostaje w bezczynności. Ustosunkował się bowiem do żądania strony zawartego we wniosku z [...] sierpnia 2010 r. a więc również do żądania z wniosku z dnia [...] maja 2010 r. Skoro bowiem zakres przedmiotowy powyższych wniosków był identyczny, to zajęcie przez organ stanowiska odnośnie jednego z nich, stanowi jednocześnie załatwienie żądania wskazanego w drugim wniosku.
Podkreślić także należy, iż w sytuacji gdy organ rozpoznał wniosek, będący ponowieniem wniosku wcześniejszego, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają powody, dla których strona była zmuszona ponownie składać wniosek z takim samym żądaniem. Nie mniej jednak, organ wyjaśnił tą okoliczność faktem, iż wcześniejszy wniosek nie został zarejestrowany na serwerze organu, z uwagi na niemożność identyfikacji nadawcy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niniejszej nie zawiera zaś danych, które mogłyby poddawać w wątpliwość powyższe wyjaśnienia organu.
Co się tyczy zarzutów skargi skierowanych co do merytorycznych podstaw decyzji z dnia [...] września 2010 r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, to tutejszy Sąd nie ustosunkowywał się do nich. Przedmiotem niniejszej sprawy nie była bowiem ocena poprawności wydania ww. decyzji, a jedynie kwestia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stąd, merytoryczne podstawy wydania decyzji z [...] września 2010 r. nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu w niniejszym postępowaniu.
Na marginesie wskazać należy, iż pismo procesowe skarżącego z dnia [...] maja 2011 r. nie mogło zostać skutecznie potraktowane jako skarga na decyzję z dnia [...] września 2010 r. Pomijając już nawet kwestie natury formalnej, iż skargę składa się do Sądu lecz za pośrednictwem organu, który wydał skarżoną decyzję, oraz to, iż decyzja z [...] września 2010 r. pochodzi od organu pierwszej instancji, podkreślenia wymaga fakt, że skarga musi być stanowczym oświadczeniem woli strony. Skarżący w omawianym piśmie posługuje się zaś nomenklaturą "ewentualnego potraktowania pisma jako skargi". Procedura administracyjna nie zna natomiast instytucji "ewentualnej" skargi.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdzając bezczynności organu, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.