Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. J. D. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] października 2000 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z [...] stycznia 2000r.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie.
Zarządzeniem z dnia 28 września 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni ww. wniosku z dnia [...] października 2000 r.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący poinformował, że nie może nadesłać wniosku, gdyż nie posiada archiwum.
Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika organu do nadesłania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2000 r. oraz o wskazanie daty wpływu tego wniosku do organu.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie organ poinformował o przeprowadzonym przez siebie postępowaniu wskazując, że przedmiotowy wniosek skarżącego z dnia [...] października 2000 r. nie znajduje się w dyspozycji organu, w konsekwencji czego organ nie jest w stanie wykonać powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych, jak również w sprawach dotyczących innych niż ww. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: ".p.p.s.a.").
Przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. stanowią, iż sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Nie ulega wątpliwości, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był obowiązany do wydania decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Ewentualne stwierdzenie bezczynności skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
Jak wynika z informacji Ministra Obrony Narodowej, organ nie dysponuje wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2000 r.
Również skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie nadesłał ww. wniosku.
W tej sytuacji, uznać należy, że skoro organ nie dysponuje przedmiotowym wnioskiem, zaś skarżący nie był w stanie nadesłał dowodu doręczenia wskazanego wniosku do organu, to zachodzi sytuacji, w której strona skarżąca nie wykazała, iż wniosek wszczynający przedmiotowe postępowanie w ogóle został wniesiony do organu i zostało zainicjowane stosowne postępowanie administracyjne.
Mając na względzie ustalony stan faktyczny, uznać trzeba, że wobec braku wniosku skarżącego inicjującego postępowanie administracyjne, organ nie mógł rozstrzygnąć sprawy na drodze postępowania administracyjnego, a zatem nie można mu czynić zarzutu bezczynności w tym zakresie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.