Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 i art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował R. W. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej z dniem [...] listopada 2009 r.
W dniu [...[ stycznia 2010 r. R. W. wniósł do Sądu Rejonowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. pozew przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w P. żądając zmiany aktu mianowania na stopień służbowy z [...] w korpusie [...] Służby Celnej na [...] w korpusie [...] Służby Celnej.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej w P. W dniu [...] maja 2010 r. R. W. skierował do Dyrektora Izby Celnej w P. żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniesionego odwołania (pozwu) od aktu mianowania na stopień służbowy i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty sprawy, a także wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów akt sprawy znajdujących się w Sądzie Rejonowym w P. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...], ewentualnie zwrócenie się do Sądu o przesłanie uwierzytelnionych odpisów przedmiotowych akt, na okoliczność niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach dotyczących aktów mianowania funkcjonariusza Służby Celnej oraz wyłączności w tych sprawach drogi postępowania administracyjnego przed organami Służby Celnej. W jego ocenie akt mianowania jest decyzją administracyjną i rozpatrzenie przedmiotowego odwołania od aktu mianowania powinno nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej.
Z kolei w dniu 28 maja 2010 r. R. W. złożył do Szefa Służby Celnej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. przez Dyrektora Izby Celnej w P. W odpowiedzi na powyższe Szef Służby Celnej pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformował, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie w trybie administracyjnym.
W kolejnym piśmie z dnia 9 lipca 2010 r. Szef Służby Celnej uznał zażalenie za niezasadne.
Następnie, R. W. w dniu 13 sierpnia 2010 r. wniósł zażalenie do Ministra Finansów na niezałatwienie sprawy przez Szefa Służby Celnej w terminie określonym w art. 35 k.p.a.
Pismem z dnia 23 września 2010 r. Minister Finansów poinformował wyżej wymienionego, że mianowanie na stopień nie jest decyzją administracyjną, a zatem Szef Służby Celnej nie jest organem odwoławczym w sprawach dotyczących mianowania na stopień służbowy i nie jest w związku z tym podmiotem właściwym do rozpatrywania tego rodzaju spraw.
W dniu 4 listopada 2010 r. R. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Szefa Służby Celnej, na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania (pozwu) z dnia [...] stycznia 2010 r. od aktu mianowania w Służbie Celnej, wnosząc o jej uwzględnienie i zobowiązanie Szefa Służby Celnej do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Skarżący w jej uzasadnieniu wskazał, iż organ zobowiązany był do rozpatrzenia jego odwołania od przedmiotowego aktu mianowania na podstawie przepisów art. 127 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego. W jego ocenie przedmiotowy akt mianowania stanowi decyzję administracyjną. Powołał się także na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10, która wskazuje na właściwość drogi administracyjnej w tych sprawach.
W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej uwzględnienie, wskazując, iż dotychczas prezentowane stanowisko, zgodnie z którym mianowanie na stopień służbowy, jako niemieszczące się w katalogu spraw objętych art. 188 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o Służbie Celnej, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, oparte było na orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych wyrażających pogląd, że mianowanie na stopień służbowy stanowi wyraz podległości służbowej funkcjonariuszy celnych względem przełożonych i jest aktem z zakresu wewnętrznej sfery działań Służby Celnej. Odmienny pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., w którym stwierdzono, że art. 223 ustawy o Służbie Celnej stanowi lex specialis do pozostałych przepisów tej ustawy w związku z czym akt mianowania dokonany na tej podstawie wymaga decyzji administracyjnej i podlega kontroli przez organ wyższego stopnia i w dalszej konsekwencji przez sądy administracyjne w zakresie przypisania funkcjonariuszowi przynależności do konkretnego korpusu Służby Celnej. Stanowisko podzielił to także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 listopada 2010 r.
Pismem z dnia 17 stycznia 2011 r. organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ w dniu [...] stycznia 2011 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z określonych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, celem skargi na bezczynność organu jest uzyskanie wyroku zobowiązującego do wydania stosownego aktu. Jeżeli przed rozpatrzeniem skargi organ wydał taki akt, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego, gdyż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. akt IV SAB 14/86 – ONSA 1987, nr 1, poz. 7).
Skoro w przedmiotowej sprawie Szef Służby Celnej, po wniesieniu skargi, doręczył skarżącemu w dniu 31 stycznia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy) decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej, to sprawę ze skargi R. W. należało umorzyć z uwagi na bezprzedmiotowość.
W sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu.
Z tych względów, wobec braku przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.