Uzasadnienie
W.S. w dniu 7 września 2011 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o wydanie mu odpisu zarządzenia Wójta Gminy [...] nr [...] wraz z odpisem wszelkich załączników w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Wnoszący skargę wskazał, że organ mimo upływu ustawowego terminu nie wydał żądanej informacji, ani też nie odmówił jej wydania w formie decyzji administracyjnej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej oraz stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, a także wymierzenie organowi grzywny i zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na przedmiotową skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. organ wyjaśnił, że zarządzenie nr [...] nie istnieje, gdyż w wyniku pomyłki pisarskiej mylnie zostało wprowadzone do wykazu zarządzeń z 2006 r. Zostało wydane natomiast zarządzenie o numerze [...], które jest dostępne na stronie internetowej: [...].
W dniu 30 stycznia 2012 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, podtrzymał skargę. Wskazał, że organ administracji nie wykazał, iż wpisanie na listę zarządzeń Wójta Gminy [...] zarządzenia o nr [...], a następnie usunięcie go było spowodowane omyłką. W jego ocenie, powyższe zarządzenie zostało wydane, lecz nie zostało zamieszczone na stronie urzędu pod adresem [...]. Podał także, że pismo z dnia [...] grudnia 2011 r. nie zostało podpisane przez osobę uprawnioną, bowiem stosownie do art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, gminę na zewnątrz reprezentuje wójt. Z pieczątki zaś pod pismem wynika, iż zostało ono podpisane przez [...], a w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego [...] – H.K. - do występowania w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności.
Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust.
2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Bezczynność w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w zakresie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.
Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu.
W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia.
Sąd analizując skargę z dnia 7 września 2011 r. na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2011 r. uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ z okoliczności sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] nie wydał zarządzenia nr [...] i tym samym nie był zobowiązany do jego udostępnienia skarżącemu.
O tym, że organ nie posiada żądanej przez skarżącego we wniosku informacji publicznej potwierdza odpowiedź na skargę oraz pismo organu z dnia [...] grudnia 2011 r., w których organ wyjaśnił, że zarządzenie Wójta Gminy [...] o numerach [...] nie istnieje, gdyż w wyniku pomyłki pisarskiej mylnie wprowadzono je do wykazu zarządzeń z 2006 r., natomiast zostały wydane zarządzenia o numerach [...] oraz [...], które są dostępne na stronie internetowej: [...], o czym poinformowano skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2011 r.
Mając powyższe na względzie, nie można zgodzić się ze skarżącym, że Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie dotyczącym udostępnienia odpisu zarządzenia Wójta Gminy [...] nr [...] wraz z odpisem wszelkich załączników, w sytuacji, gdy takie zarządzenie nie istnieje.
Jako niezasadny należy ocenić zarzut skarżącego, iż pismo organu skierowane do Sądu w dniu [...] grudnia 2011 r. nie zostało podpisane przez osobę uprawnioną. W ocenie Sądu, [...] H.K. podpisując przedmiotowe pismo realizowała zadania powierzone jej upoważnieniem Wójta Gminy [...] zawartym w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), które jest dostępne na stronie internetowej: [...].
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na mocy art. 250 wskazanej wyżej ustawy oraz § 15 i § 16 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).