Uzasadnienie
J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K., polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] marca 2018 r. Przedmiotowy wniosek dotyczył informacji w następującym zakresie:
- 1. czy, a jeśli tak, kiedy doszło do podziału działki o nr ew. [...] obręb W. gm. K., wniósł o przesłanie kopii decyzji w tej sprawie,
- 2. czy działka wskazana w pkt 1 należy do Gminy, jeśli tak, wniósł o wskazanie jej nr KW i zbioru dokumentów.
Skarżący zwrócił się do Sądu o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienia go zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, wystąpił o stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo, tj. art. 13, 14, 16 ust. 1 u.d.i.p., na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., wniósł o przyznanie sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnioskował o oddalenie skargi, jako bezzasadnej, ewentualnie umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, oddalenie wniosku o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ oraz o wymierzenie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Wójta Gminy K. – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce.
Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429); zwanej dalej u.d.i.p.
W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.
W związku z tym należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, natomiast żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną. Spełniona zatem została, zarówno przesłanka podmiotowa, jak i przedmiotowa zastosowania u.d.i.p.
Stwierdzić również należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy K. nie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2018 r., a zatem pozostaje w bezczynności. W piśmie skierowanym do skarżącego w dniu [...] marca 2018 r. organ uchylił się bowiem od udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na zawarte w przedmiotowym wniosku pytania z zakresu informacji publicznej. Odnośnie pkt 1 wniosku stwierdził, że brak jest możliwości ustosunkowania się do treści żądania, wobec nie stwierdzenia posiadania decyzji zatwierdzającej podział działki nr ew. [...] obręb W. gm. K. Również odnośnie pkt 2 wniosku, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2018 r., organ nie udzielił skarżącemu konkretnej, rzeczowej informacji w tym zakresie w pismach kierowanych do niego w dniu [...] września 2016 r. [...], a także w dniu [...] grudnia 2016 r. nr [...].
Jednocześnie stwierdzić należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego, bowiem z informacji znajdujących się w posiadaniu Sądu wynika, że skarżący oraz jego syn W. S. składają wyjątkowo dużo wniosków do organu, co w oczywisty sposób utrudnia organowi, będącemu niewielkim urzędem obsługującym niedużą jednostkę samorządu terytorialnego, zorientowanie się, na które wnioski już została udzielona odpowiedź, a na które takiej odpowiedzi nie udzielono. Wymaga to także zaangażowania do udzielania informacji publicznej na wnioski składane przez skarżącego oraz jego syna pracowników urzędu, którzy normalnie wykonują inne czynności związane z obsługą interesantów. Tak więc zachowanie adresata wniosku nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. Z tego też samego powodu, nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.