Uzasadnienie
S. (poprzednia nazwa: S. postanowienie z dnia [...].03.2013 r. [...] w aktach sprawy) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania przesłanego za pomocą poczty elektronicznej wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej o treści:
- 1. Ile wniosków o informację publiczną otrzymał urząd w 2011 r.
- 2. Ile wniosków o informację publiczną otrzymał urząd w 2012 r.
- 3. Udostępnienie ewidencji wniosków o informację publiczną za 2011 r.
- 4. Udostępnienie ewidencji wniosków o informację publiczną za 2012 r.
W odpowiedzi na skargę organ nadmienił, że do Wójta Gminy [...] nie wpłynął żaden z wymienionych w skardze wniosków. Po otrzymaniu skargi, pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. organ wezwał skarżącego o przekazanie dowodu odebrania przez Wójta wniosku, jednak do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę skarżący takiego dowodu nie przedstawił. W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpatrywanej sprawie S. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia przesłanego pocztą elektroniczną wniosku z [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W takim przypadku złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Nie zawsze konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej. Zawsze jednak żądanie udostępnienia określonej informacji publicznej musi być organowi przedstawione.
W rozpatrywanej sprawie skarżący podał, że w dniu [...] grudnia 2012 r. wysłał do Wójta Gminy [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej.
Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji.
Ocena taka może być dokonana tylko wówczas, gdy do organu wpłynął lub został przedstawiony ustnie wniosek z określonym żądaniem.
Jak wynika z oświadczenia organu, Wójt Gminy [...] nie otrzymał wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. dlatego nie mógł zapoznać się z jego treścią. Wniosek taki nie wpłynął do podmiotu, którego bezczynność zaskarżono w niniejszej sprawie. Nie został też przedstawiony Wójtowi Gminy [...] w innej formie.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wezwany został do nadesłania przedmiotowego wniosku wraz z potwierdzeniem jego przesłania. Skarżący przesłał jedynie kserokopię wydruku ze skrzynki elektronicznej wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. jednak bez potwierdzenia jego wysłania i doręczenia organowi.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Wójta Gminy [...] jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma możliwości zbadania czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku w sytuacji gdy organ nie otrzymał wniosku.
Tylko skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej daje możliwość merytorycznego badania skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku.
Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Wójcie Gminy [...] ciążył obowiązek rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony.
Samo wysłanie wniosku przez skarżącego, czego Sąd nie kwestionuje, nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Wniosek musi bowiem dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej (zob. postanowienie NSA z 22.05.2012 r. I OSK 973/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 09.02.2012 r. II SAB/Wa 450/11).
Wobec niezłożenia w organie wniosku z dnia 9 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie jego rozpatrzenia, uznać należało za niedopuszczalną.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji postanowienia.