Uzasadnienie
W dniu 10 października 2011 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej, skargę na - jak oświadczył - czynności (niepraworządne działanie) funkcjonariuszy resortu Obrony Narodowej.
Jakkolwiek skarżący jako organ administracji publicznej, któremu stawia zarzut naruszenia prawa, wskazał Ministra Obrony Narodowej, to przedmiotem zaskarżenia uczynił czynności funkcjonariuszy Ministerstwa Obrony Narodowej podejmowane w jego sprawach w okresie od dnia 11 stycznia 1991 r. do dnia 15 września 2011 r., a w dalszej części skargi wymienił szereg postępowań oraz wydanych aktów, zaświadczeń i innych pism w opisanym okresie zarówno przez Ministra Obrony Narodowej, jak też przez inne organy, np. Dyrektora Woskowego Biura Emerytalnego w [...], Szefa Departamentu Kadr MON, czy też Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w [...]. W ramach opisu poszczególnych postępowań skarżący wobec organów je prowadzących sformułował nadto zarzuty bezczynności.
Z kolei, w końcowej części skargi J. D. nawiązując do przebiegu wymienionych postępowań ponownie wskazał, że, jego zdaniem funkcjonariusze resortu Obrony Narodowej naruszają prawo i uchylają się od usunięcia skutków tych naruszeń.
W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie.
Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ wskazał, że skarżący przedmiotem skargi nie uczynił konkretnego aktu administracyjnego wydanego przez oznaczony organ, lecz wymienił wiele decyzji i pism pochodzących od różnych organów, przy czym, wymienione przez skarżącego decyzje są decyzjami ostatecznymi i prawomocnymi, a co za tym idzie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast pozostałe, wymienione przez skarżącego pisma nie stanowią aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie zaś do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te to m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji i oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 28 października 2011 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (skonkretyzowania działania organu, które jest przedmiotem skargi) lub wskazania wniosku, którego organ nie rozpatrzył (skonkretyzowania bezczynności organu).
Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania w dniu 3 listopada 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) i upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu.
Nie można bowiem uznać za należyte wykonanie wezwania Sądu pisma skarżącego z dnia 6 listopada 2011 r., które, choć wniesione w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnia powstałych braków formalnych skargi, albowiem w swej treści zawiera ono powtórzenie twierdzeń skargi zamieszczonych w jej uzasadnieniu.
Po raz kolejny skarżący określa przedmiot zaskarżenia jako czynności organów administracji wojskowej niezgodnych z prawem, stawiając im jednocześnie zarzuty bezczynności oraz czyniąc adresatem tych zarzutów funkcjonariuszy Ministerstwa Obrony Narodowej (vide końcowa część ww. pisma procesowego).
Skoro art. 57 § 1 pkt 1 ww. ustawy wymaga wskazania zaskarżonej, decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności, to powołanie się na wszelkie dokumenty dotyczące wielu odmiennych przedmiotowo spraw prowadzonych przez różne, często niepowiązane ze sobą procesowo organy, przy jednoczesnym formułowaniu zarzutów bezczynności wobec tych organów i ich pracowników, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi.
Natomiast Sąd nie jest uprawniony do działania zamiast skarżącego i określenia przedmiotu zaskarżenia z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.