Uzasadnienie
S. L. w skardze na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji nierozpoznanie odwołania wniesionego od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., wydanej przez Komendanta Głównego Policji Nr [...] i [...]. Skarżący twierdził, że Minister winien wydać decyzje w związku z wyrokami Sądów: NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt 1821/10, WSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10 i II SAB/Wa 348/10, a także II SA/Wa 1200/11. Podnosił, że od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] złożył odwołanie do Ministra i odwołanie to nie zostało przez niego rozpoznane.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem przekazał sprawę według właściwości Komendantowi Głównemu Policji. Wyjaśnił też, że właściwość tego organu wynika z art. 32, art. 5 ust 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) i art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), albowiem jej przedmiotem jest uposażenie.
Skarżący w pismach z dnia 18 stycznia 2011 r. i z dnia 19 stycznia 2012 r. nie zgodził się z oceną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż jest on niewłaściwy do rozpoznania przedmiotowych odwołań. Twierdził, że nierozpoznanie tych odwołań i przekazanie ich do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji dowodzi bezczynności Ministra.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga na bezczynność w istocie ma służyć zwalczaniu zwłoki w załatwianiu spraw. Bezczynność organu administracji publicznej występuje, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub postanowienia.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podjął czynności, albowiem przekazał według właściwości odwołania skarżącego Komendantowi Głównemu Policji (k-31 akt administracyjnych, dołączonych do akt niniejszej sprawy). Powyższa okoliczność przesądza o tym, że nie można było zgodzić się z zarzutem skargi, iż Minister pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu odwołań skarżącego.
Przekazanie przez Ministra sprawy Komendantowi Głównemu Policji dowodzi, że skarga na bezczynność Ministra jest bezzasadna.
W pełni podzielić należy utrwalony już w orzecznictwie pogląd, iż do rozpoznania odwołania w sprawach dotyczących uposażenia policjantów organem właściwym jest Komendant Główny Policji, stosownie do art. 32, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) i art. 127 kpa.
Wskazać też należy, że Sądowi znane jest z urzędu, iż przedmiotowe odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] zostało rozpoznane decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] (sprawa o sygn. akt II SA/Wa 2443/11).
Reasumując, skarga na bezczynność Ministra jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.