Uzasadnienie
M. W. w dniu 6 grudnia 2010 r. wniósł za pośrednictwem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą zwrócił się wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wprawdzie organ wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze, jednak umorzenie postępowania powoduje, że organ odwoławczy nie wydał żadnej ostatecznej decyzji w wyniku odwołania się strony od decyzji niższej instancji – ani nie uchylił tej decyzji ani jej nie podtrzymał, przez co naruszył prawo strony do oceny prawidłowości postępowania organu I instancji, a co za tym idzie nadal pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. skarżący oświadczył, że cofa przedmiotową skargę i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności jest uzasadniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność jest bowiem spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu.
W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia skargi przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu 6 grudnia 2010 r., Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawał w bezczynności. Organ, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję administracyjną nr [...], mocą której umorzył postępowanie odwoławcze. Odpis powyższej decyzji doręczono skarżącemu w dniu 5 listopada 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy).
Skarżący nie kwestionuje faktu wydania powołanej decyzji. Natomiast jego zdaniem bezczynność organu wynika z tego, iż zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji kiedy żądana czynność została wykonana, organ nie pozostaje w bezczynności. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy wydane orzeczenie jest zgodne z prawem i wolą strony. Istotny jest jedynie fakt wykonania czynności. W sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu. Podnieść przy tym należy, że wskazaną decyzję Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W. uczynił przedmiotem odrębnej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Wa 2134/10.
Reasumując, skoro przed złożeniem skargi organ wydał orzeczenie, które prawidłowo doręczył skarżącemu, to nie pozostawał on w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.