Uzasadnienie
M.W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż powyższy wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia orzeczenia dyscyplinarnego dr hab. G.B. z Uniwersytetu [...] w P. oraz orzeczeń dyscyplinarnych (tj. uczelnianego oraz odwoławczego), dotyczących prof. dr hab. E.L. ze Szkoły [...] w W. Dalej skarżący wskazał, iż organ, pomimo upływu terminu, nie odpowiedział na jego wniosek, pomimo iż wskazał organowi, że jest dziennikarzem [...], zbiera materiał prasowy.
Skarżący wniósł również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż ponieważ wniosek dotyczył udostępnienia dokumentów, w których znajdują się dane o wyjątkowej wrażliwości, organ wszczął postępowanie mające na celu ustalenie zasadności działań we wnioskowanej sprawie i z niewielkim opóźnieniem w dniu [...] grudnia 2010 r. powiadomił stronę o przesunięciu terminu rozpoznania wniosku. W dniu [...] grudnia 2010 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, przesyłając w formie skanu orzeczenie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem dotyczące dr hab. G.B. oraz orzeczenie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem dotyczące prof. E.L. W dniu [...] grudnia 2010 r. wysłano skarżącemu kopie tych orzeczeń wraz z uzasadnieniem.
Nadto organ wskazał, iż we wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczące prof. E.L. skarżący zwracał się o udostępnienie i przesłanie kopii orzeczenia dyscyplinarnego uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej [...] z czerwca 2010 r. (wraz z uzasadnieniem dotyczącego prof. E.L. [...] obwinionej o plagiat w grancie). Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, prośba nie obejmowała orzeczenia wydanego na skutek odwołania obwinionej.
Na rozprawie w dniu [...] marca 2011 r. M.W. wskazał, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego doręczył mu odpisy wnioskowanych orzeczeń w formie zanonimizowanej, natomiast on jako dziennikarz ma prawo do otrzymania tych orzeczeń w formie pełnej. W złożonym na rozprawie piśmie procesowym wskazał dodatkowo, iż organ nie spełnił jego żądania i nadal pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Ponadto, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej.
Przedmiotowa skarga na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U Nr 112, poz. 1198 ze zm.) stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej.
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego bez wątpienia jest organem władzy publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej, o ile żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o udostępnienie mu i przesłanie kopii orzeczenia dyscyplinarnego uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej [...] wraz z uzasadnieniem dotyczącego prof. E.L. oraz orzeczenia dyscyplinarnego wraz z uzasadnieniem dotyczącego dr hab. G.B. We wniosku powołał się na art. 124 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Uwzględniając te aspekty, można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się jednak do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania.
Tak więc uznać należy, czego organ nie kwestionuje, iż kopie orzeczeń dyscyplinarnych wraz z uzasadnieniami, o których udostępnienie występował skarżący, są informacją publiczną.
W związku z powyższym należy uznać, że w niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do organu zobowiązanego do jej udzielenia oraz dotyczył informacji udostępnianej w trybie ustawy. Skoro tak, to stosownie od art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (udostępnienie to nie ma formy decyzji), zaś ewentualna odmowa udostępnienia powinna nastąpić w formie decyzji. Udostępnienie żądanej informacji publicznej w odmiennej formie lub w odmienny sposób może nastąpić tylko w przypadku istnienia okoliczności uzasadniających takie odstępstwo.
W niniejszej sprawie organ już po wniesieniu skargi do Sądu udostępnił skarżącemu żądane dokumenty, jednakże niepełnej treści. W ocenie organu taka informacja publiczna spełnia wymogi ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
Trzeba podkreślić, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący wyraźnie wskazał, że jest dziennikarzem [...] i podał numer legitymacji prasowej. Stosownie zaś do art. 3a ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych ustawy tej nie stosuje się do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.).
Podkreślić należy, że zawsze gdy w grę wchodzi informacja publiczna, niezależnie od tego w czym będzie ona zawarta, każdy ma prawo dostępu do interesującego go dokumentu, o ile oczywiście nie zajdą ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów.
W związku z powyższym należało uznać, że informacja publiczna została udostępniona skarżącemu niezgodnie z wnioskiem, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś brak prawidłowego udostępnienia żądanej informacji publicznej jest bezczynnością Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i dlatego, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji. Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, organ powinien mieć powyższe na uwadze, zaś w przypadku odmowy jej udostępnienia brać pod uwagę treść art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego przez niego wpisu.