Uzasadnienie
Stowarzyszenie (...) (dalej: Skarżący) pismem z dnia (...) lutego 2019 roku złożyła do Prokuratury Rejonowej w G. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "informacji o tym, czy toczyły się lub toczą się postępowania sądowe i przygotowawcze wobec Z. B. związane z pełnieniem przez niego funkcji publicznej (funkcji publicznych) oraz informacji o tym jak się zakończyły te postępowania".
Pismem z dnia (...) maja 2019 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia (...) lutego 2019 r. zarzucając organowi administracji publicznej naruszenie przepisów Konstytucji RP oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie dopuszczenia się przez organ bezczynności, zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z (...) lutego 2019 r. oraz zasądzenia od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
Organ udzielił określonej we wniosku informacji publicznej w dniu (...) maja 2019r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na udzielenie odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ przyznał, że wniosek został przez organ odczytany i wydrukowany dopiero w dniu 27 maja 2019 r., niezwłocznie po odczytaniu wniosku, udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, za literaturą przedmiotu, przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.
W rozpatrywanej sprawie Stowarzyszenie złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "informacji o tym, czy toczyły się lub toczą się postępowania sądowe i przygotowawcze wobec Z. B. związane z pełnieniem przez niego funkcji publicznej (funkcji publicznych) oraz informacji o tym jak się zakończyły te postępowania".
Organ udzielił określonej we wniosku informacji publicznej w dniu 30 maja 2019r., czyli po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji, przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2.
W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do stwierdzenia, że Prokurator dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, jednakże jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W dacie orzekania przez Sąd wniosek został już rozpoznany, nie zaistniały więc podstawy do zobowiązania organu do jego rozpoznania, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.