Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. J. K. wystąpił do Dyrektora [...] o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopii wyroków sądowych wydanych przez Sądy w okresie zajmowania stanowiska dyrektora [...] przez B. P. w postępowaniach prowadzonych przeciw Dyrektorowi [...] lub jednostce przez niego kierowanej.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor [...] poinformował J. K., że wyroki sądowe nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Pismem, które wpłynęło do organu [...] września 2012 r., J. K. złożył za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. W skardze wniósł o zobowiązanie Dyrektora [...] do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem lub wydania decyzji w sprawie odmowy jej udzielenia, wymierzenie organowi grzywny zgodnie z treścią art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie, przyjmuje się, że udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Podniósł, że złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej i do dnia wniesienia skargi nie otrzymał wnioskowanej informacji ani decyzji o odmowie udzielenia informacji. Odnosząc się do otrzymanego pisma Dyrektora z dnia [...] kwietnia 2012 r., skarżący podał, że organ w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, ponadto organ w swoim piśmie nie oświadczył, że dokumentów tych nie posiada, jak też, że nie było żadnych wyroków sądowych określonych we wniosku skarżącego.
Zatem wnioskowana informacja publiczna istnieje i szkoła w T. była w ich posiadaniu. Zdaniem skarżącego, kopie wyroków sądowych stanowią informację publiczną, gdyż wnioskowane wyroki zostały wydane w sprawie, w której stroną była jednostka gminna lub funkcjonariusz gminny, dotyczą działania jednostki gminnej i zarządzającego nią funkcjonariusza gminnego, stanowią o właściwym stosowaniu przepisów prawa w konkretnych przypadkach, jak też stanowią swego rodzaju ocenę zgodności z prawem działania jednostki i funkcjonariusza gminnego dokonaną przez sądy powszechne w konkretnych sprawach. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że nie domagał się kopii dokumentów postępowania sądowego, a jedynie kopii wyroków jakie zapadły w prowadzonych postępowaniach.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienianych w art. 6 ustawy. Z uwagi na użycie niezbyt precyzyjnych sformułowań przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając powyższe w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie, utrwalił się pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08, wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02, publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).
Mając na względzie powyższe oraz fakt, iż w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy informację publiczną stanowi m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i rozstrzygnięć, w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że treść wyroku sądu jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyrok sądowy jest rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentów urzędowych zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (vide: powołany wcześniej wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r., II SAB/Ke 7/08).
Nadto zauważyć należy, że dokumentem urzędowym określonym w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy jest w myśl art. 6 ust. 2 treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zważywszy zaś, że zgodnie z art. 115 § 13 pkt 3 Kodeksu karnego funkcjonariuszem publicznym jest m.in. sędzia, oczywistym jest, że informacją publiczną jest też wyrok sądu sporządzony przez sędziego lub sędziów w ramach ich kompetencji.
Również Dyrektor [...] jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dyrektor szkoły publicznej, będący organem jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej. Uznanie Dyrektora [...] za organ władzy publicznej uzasadnione jest w szczególności przysługującymi mu władczymi kompetencjami w stosunku do uczniów wyrażającymi się przede wszystkim w orzekaniu w trybie decyzji administracyjnej o skreśleniu ucznia z listy uczniów w przypadkach określonych w statucie szkoły lub placówki (art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), spełnianiu ustawowego obowiązku szkolnego przez dzieci zamieszkałe w obwodzie kierowanej przez niego placówki (art. 19 ust. 1 ustawy o systemie oświaty) oraz w stosunku do nauczycieli, o nadaniu nauczycielowi stażyście stopnia nauczyciela kontraktowego (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela – Dz. U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 ze zm.).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że żądanie J. K. skierowane w dniu [...] kwietnia 2012 r. do Dyrektora [...] o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopii wyroków sądowych wydanych przez Sądy w okresie zajmowania stanowiska dyrektora [...] przez B. P. w postępowaniach prowadzonych przeciw Dyrektorowi [...] lub jednostce przez niego kierowanej, znalazło unormowanie w ustawie o dostępie do informacji publicznej, biorąc przy tym pod uwagę ograniczenia wynikające z art. 5 ustawy.
Wyjaśnić należy, iż zasadą jest, że udostępnienie informacji następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy). W zależności jednak od treści dokumentu podlegającego udostępnieniu organ władzy publicznej zobowiązany do udostępnienia informacji ocenia, czy dokument ten może być udostępniony w całości, czy też z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ustawy należy zawarte w nim informacje przetworzyć. Czym innym bowiem jest kwestia czy dana informacja ma charakter publiczny od tego, na ile uprawnienie do uzyskania dostępu do informacji publicznej, w tym wynikającej z postępowania sądowego (treść wyroku) należy ograniczyć. Zważyć bowiem trzeba, że ustawa w art. 5 przewiduje ograniczenia w dostępie do tego rodzaju informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (chyba, że dotyczy to osób pełniących funkcje publiczne) (ust. 2), a także wówczas, gdy informacje te mają charakter informacji niejawnych lub stanowią tajemnice ustawowo chronioną (ust. 1).
Nieprzesądzając zatem o zakresie udostępnienia żądanej przez J. K. informacji publicznej polegającej na udostępnieniu mu żądanych wyroków sądowych wydanych przez Sądy w okresie zajmowania stanowiska dyrektora [...] przez B. P. w postępowaniach prowadzonych przeciw Dyrektorowi [...] lub jednostce przez niego kierowanej, organ winien rozpoznać ten wniosek w ramach informacji publicznej. Skoro bowiem dyrektor [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek J. K. dotyczy informacji publicznej, to organ był zobowiązany do rozpatrzenia tego wniosku na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej i udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej lub też wydania decyzji odmownej.
Niedochowując tych wymogów, organ pozostaje w bezczynności, dlatego też Sąd zobowiązał Dyrektora [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, bądź poprzez udzielenie stosownej informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do sądu.
Oceniając przedmiotową bezczynność organu przez pryzmat normy art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd nie znalazł podstaw do przypisania organowi rażącej przewlekłości postępowania. Wskazać bowiem należy, że organ nie pozostawał w zwłoce, gdyż na wniosek z dnia [...] kwietnia 2012 r. udzielił odpowiedzi niezwłocznie, bo w dniu [...] kwietnia 2012 r., działając w błędnym przekonaniu, że informując wnioskodawcę, iż odpis żądanego dokumentu nie jest informacją publiczną, załatwił sprawę w odpowiedniej formie. Z powyższych względów wniosek skarżącego o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa jest niezasadny. Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.
W tym stanie sprawy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając jednocześnie, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.