Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. W. N., dalej: "skarżący", wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wypłacenie mu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Jako podstawę swojego żądania, powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, opublikowany 6 listopada 2018 r. w Dz. U. z 2018 r. poz. 2102.
Odpowiedzi na ww. wniosek udzielił Komendant Wojewódzki Policji w K., pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] informując, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do realizacji wniosku o wyrównanie przeliczenia wypłaconego ekwiwalentu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. W. N. skierował do Komendanta Głównego Policji odwołanie od pisma z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Następnie, pismem z dnia [...] marca 2021 r. na podstawie art. 37 k.p.a., skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji z ponagleniem o niezwłoczną realizację jego uprawnień i o rozstrzygnięcie wniosku w postaci decyzji.
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Pismem z dnia [...] maja 2021 r. W. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie jego wniosku o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty ww. należności w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami, przyznanie od organu sumy pieniężnej, stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2021 r. Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo pismem z dnia [...] lipca 2021 r. wyjaśnił, że załatwił sprawę w formie postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., które nie zostało przez W. N. zaskarżone. Załatwienie sprawy przez Komendanta Głównego Policji nastąpiło przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Ponadto wskazał, że Komendant Główny Policji, jako organ II instancji, nie jest uprawniony do ustalenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy ani do wydania decyzji o odmowie wypłaty tego ekwiwalentu, albowiem jest to kompetencja Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako organu I instancji. Wydanie decyzji przez organ II instancji, jakim jest Komendant Główny Policji, byłoby postępowaniem niezgodnym z art. 19 k.p.a. w zakresie naruszenia właściwości organu, do przestrzegania czego organy administracji publicznej zobowiązane są z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał środek zaskarżenia, tj. wystąpił z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", co czyni skargę dopuszczalną w świetle art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.
Skarga nie jest zasadna.
Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji nie pozostaje bezczynny co do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882) w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, opublikowanym 6 listopada 2018 r. w Dz. U. z 2018 r. poz. 2102. Nie jest bowiem kwestionowane, że skarżący wniosek z dnia [...] grudnia 2018 r. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nie do Komendanta Głównego Policji. Przy czym Komendant Główny Policji wykazał, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku.
Komendant Główny Policji nie pozostaje także bezczynny w zakresie rozpoznania odwołania skarżącego od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w sprawie wniosku o wyrównanie przeliczenia wypłaconego ekwiwalentu, ponieważ przed wniesieniem skargi na bezczynność wydał w tej sprawie postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.