Uzasadnienie
L. D. wniósł w dniu 19 września 2012 r. skargę na przewlekłość postępowania Komendanta Głównego Policji w sprawie przekazania organowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi L. D. z dnia 1 stycznia 2012 r. w celu udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przekazania akt sprawy (sprawa II KO/Wa 2/12). Skarżący wniósł jednocześnie o wymierzenie organowi grzywny w najwyższym wymiarze oraz o rozpatrzenie sprawy z pominięciem organu.
W związku z powyższym Przewodnicząca Wydziału II, zarządzeniem z dnia 26 września 2012 r., wezwała L. D. do jednoznacznego wykazania czy jego pismo z dnia 19 września 2012 r. stanowi:
- a) skargę na przewlekłość postępowania przez organ w sprawie II KO/Wa 2/12, o której mowa w art. 3 § 2 ust. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ppsa, wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa,
- b) ponowny wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa,
- c) wniosek o rozpoznanie skargi z dnia 1 stycznia 2012 r. w sprawie II KO/Wa 2/12 na podstawie odpisu skargi w trybie art. 55 § 2 ppsa.
Skarżący został pouczony o warunkach formalnych, jakie powinny spełniać ww. wnioski i skargi oraz o konsekwencjach niewykonania wezwania Sądu.
W zakreślonym terminie, w piśmie z dnia 12 października 2012 r. L. D. wyjaśnił, że jego pismo z dnia 19 września 2012 r. stanowi wniosek o rozpoznanie skargi z dnia 1 stycznia 2012 r. Do pisma dołączył odpis skargi z 1 stycznia 2012 r., odpis wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej, wniosek z dnia 4 stycznia 2012 r. o przekazanie przez organ skargi z dnia 1 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wezwanie z dnia 15 maja 2012 r. skierowane do organu
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 55 § 2 ppsa jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.
W pierwszej kolejności wyjaśnić zatem należy, iż ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzależnia rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi od czterech przesłanek:
- 1) braku przekazania skargi przez organ,
- 2) wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi przez organ,
- 3) zgłoszenia przez skarżącego żądania rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi,
- 4) braku wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w skardze.
Wszystkie wymienione wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie. Badając zaś ich wystąpienie w rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdza, że nie wszystkie przesłanki zostały spełnione.
Wprawdzie w chwili wpływu do Sądu odpisu skargi wraz z żądaniem rozpoznania sprawy na podstawie tego odpisu Komendant Główny Policji nie przekazał jeszcze skargi, jednakże Sąd nie wymierzył organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa za uchybienie temu obowiązkowi. Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 1 stycznia 2012 r. w sprawie II KO/Wa 2/12 wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę został bowiem odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt II SO/Wa 4/12 (prawomocnym od dnia 11 kwietnia 2012 r.) z uwagi na nieuzupełnienie przez L. D. braków formalnych wniosku.
Odnosząc się natomiast do ostatniej z przesłanek rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi należy podnieść, iż wobec lakonicznej treści skargi, zwłaszcza w zakresie opisu stanu prawnego sprawy, nie byłoby możliwe orzekanie na podstawie jej odpisu.
W konsekwencji, wobec braku spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę z dnia 1 stycznia 2012 r. za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.