Uzasadnienie
L. D. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dwa pisma z dnia 14 lutego 2004 r. i 29 marca 2004 r., które zawierały wniosek o udostępnienie materiałów dotyczących ustanowienia, ufundowania i wręczenia sztandaru Komendzie Głównej Policji, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), a ponadto również w trybie powołanej ustawy skierował w dniu 10 stycznia 2005 r. wniosek do Pana prof. M. B. Prezesa Rady Ministrów, o udostępnienie materiałów dotyczących ustanowienia sztandaru Komendy Głównej Policji, w szczególności danych publicznych, w tym dokumentów urzędowych, finansowych, oraz stanowisk zajętych przez funkcjonariuszy publicznych, treści wystąpień i ocen sztandaru dokonanych przez organy władzy publicznej, udostępnienie materiałów z dnia 16 czerwca 1999 r. dotyczących poświęcenia sztandaru.
Wniosek z dnia 10 stycznia 2005 r. skierowany do Prezesa Rady Ministrów został przekazany według właściwości do Komendy Głównej Policji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. D. zarzucił organowi Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w nierozpatrzeniu jego wniosków zgodnie z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał, że wnioski z dnia 17 lutego 2004 r. i 29 marca 2004 r. zostały skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Projekt odpowiedzi dla skarżącego odnośnie wniosku z dnia 10 stycznia 2005 r. został przekazany w dniu 26 kwietnia 2005 r. do MSWiA, a ponadto odbyły się dwa spotkania ze skarżącym w dniu 18 i 23 maja 2005 r., podczas których pracownicy Komendy Głównej Policji starali się ustalić zakres problemów podejmowanych przez niego w skargach i możliwości ich wyjaśnienia. Zaproszono również Pana L.D. do zapoznania się ze wszystkimi zgromadzonymi dokumentami i materiałami na temat ustanowienia i nadania sztandaru Komendzie Głównej Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zarzut bezczynności organu musi być rozpatrzony na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy.
Zgodnie z art. 1 ust 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 3 ust. 1 pkt 2 stanowi, że prawo do informacji obejmuje uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych. Nie ulega wątpliwości, że żądanie skarżącego dotyczy tego uprawnienia. Bezspornym również jest fakt, że żądane informacje we wniosku z dnia 10 stycznia 2005 r. posiada organ Komendant Główny Policji. Okoliczności tej organ nie kwestionuje w odpowiedzi na skargę, wynika również z pisma z kwietnia 2005 r. (projekt odpowiedzi dla L. D.), oraz z notatki z dnia 18 maja 2005 i 20 maja 2005 r.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ustawy.
Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.
Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie w zakresie wniosku z dnia 10 stycznia 2005 r.
Sąd uznał, że postawiony przez skarżącego zarzut bezczynności jest zasadny, gdyż Komendant Główny Policji w istocie nie udzielił żadnej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. W czasie spotkania w dniu 18 maja 2005 r. i 20 maja 2005 r. nie doszło do udzielenia wnioskowanych informacji – wynika to z notatek sporządzonych z tych spotkań, a także z treści pisma skierowanego do skarżącego noszącego datę 31 maja 2005 r. (k. 125 akt administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zobowiązał organ do załatwienia wniosku, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.
Wnioski z dnia 17 lutego 2004 r. i 29 marca 2004 r. zostały skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i bezczynność tego organu była przedmiotem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SAB/Wa 389/04. Wobec powyższego w tej części skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.