Uzasadnienie
M.B., reprezentowany przez radcę prawnego, przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Głównego Inspektora Sanitarnego w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wskazał, że we wniosku zażądał informacji publicznej w postaci akt administracyjnych postępowań wyjaśniających prowadzonych przed Głównym Inspektorem Sanitarnym, w trybie określonym w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), a dotyczących trzech wymienionych z nazwy środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.
M.B. podniósł, że organ nie udostępnił mu żądanych informacji w ustawowym, 14 – dniowym terminie i tym samym koniecznym stało się wniesienie skargi na bezczynność organu w celu zobowiązania organu do rozpatrzenia ww. wniosku.
Jednocześnie skarżący wystąpił o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Skarga wpłynęła do organu w dniu 23 listopada 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny, wniósł o jej oddalenie.
Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ podniósł, iż pismem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uczynił zadość wnioskowi skarżącego i udostępnił żądane przez niego dokumenty.
W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ stwierdził, że wprawdzie uchybił terminowi przewidzianemu w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępnił żądane informacje, niemniej jednak udostępnił informacje publiczną w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, liczonym od dnia złożenia wniosku.
Skarżący wezwany do ustosunkowania się do zawartych w odpowiedzi na skargę twierdzeń w zakresie udostępnienia żądanej informacji wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Wskazał, że wprawdzie organ uwzględnił skargę – doręczył żądaną informację publiczną – jednak uczynił to po terminie (v. pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2012 r., k. 23 akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W sprawie ze skargi na bezczynność uwzględnienie skargi będzie zatem co do zasady zawsze polegało na wydaniu aktu lub podjęciu czynności w ramach ciążącego na organie obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i to niezależnie od tego, czy obowiązek ten powstaje w postępowaniu wszczętym z urzędu, czy też na wniosek strony.
Z kolei, na gruncie przepisów przywołanej powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), mamy do czynienia ze specyficznym obowiązkiem organu – obowiązkiem rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Rozpatrzenie wniosku może polegać na udzieleniu żądanej informacji, odmowie jej udzielenia decyzją administracyjną bądź poinformowaniu wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji lub o innym trybie dostępu do żądanej informacji.
Ustalenia zatem, czy w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, organ władzy publicznej skargę taką uwzględnił – rozpatrzył wniosek o udzielenie informacji publicznej – należy każdorazowo dokonywać poprzez zestawienie treści wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego przez skarżącego z treścią udzielonej przez organ odpowiedzi.
Z akt sprawy wynika, że przy piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. organ udzielił skarżącemu informacji publicznej, o której udostępnienie wystąpił pismem z dnia [...] września 2011 r., a skarżący potwierdził powyższą okoliczność.
Tym samym oznacza to, że organ uwzględnił skargę w sposób określony w treści cyt. przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego (już po wniesieniu skargi), a przed wydaniem wyroku organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w powołanym powyżej przepisie i rozpatrzył wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dodatkowo należy wskazać, że Sąd dostrzegł opóźnienie organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego, ponieważ w sposób oczywisty termin rozpoznania wniosku wielokrotnie przekroczył 14 - dniowy termin ustawowy określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu, w świetle treści powyższego przepisu i treści przepisu art. 54 § 3 zd. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie można zgodzić się, z zamieszczonymi w odpowiedzi na skargę, twierdzeniami organu co do terminu rozpoznaniu wniosku. Należy także dodać, iż termin 14 – dniowy uregulowany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej może zostać wydłużony (art. 13 ust. 2 tejże ustawy). Jednak w aktach sprawy, dokumentu potwierdzającego takie wydłużenie, brak.
Niemniej jednak sąd, w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ nie może zastosować wobec organu środka represyjnego - orzec o wymierzeniu organowi grzywny, ponieważ taka kompetencja sądu została na mocy przepisu art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wyraźnie powiązana tylko z uwzględnieniem skargi przez sąd, a nie przez organ (art. 149 § 1 tej ustawy).
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 205 § 2 wyżej wymienionej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).