Uzasadnienie
M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa IPN w zakresie wniosku z dnia [...] maja 2013 r. Podniósł, że w piśmie tym zwrócił się do organu o podanie imienia i nazwiska osoby, która odpowiada za nierzetelne przeprowadzenie kwerendy archiwalnej, dotyczącej J. S. i nie otrzymał odpowiedzi na powyższe, chociaż poskarżył się na sposób udzielania informacji publicznej przez Rzecznika prasowego IPN.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie skargi wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII K.p.a. nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Podał, że skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. wyraził niezadowolenie z wyników kwerendy archiwalnej w związku z nieuzyskaniem dostępu do wnioskowanych dokumentów, sugerując niekompetencję pracowników IPN. Organ podniósł, że Dyrektor Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN po przeanalizowaniu sprawy nie dopatrzył się naruszenia procedury przeprowadzenia kwerendy przez Wydział Informacji i Sprawdzeń, nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyników sprawdzeń oraz stwierdził, że odnalezione w kwerendzie dokumenty zostały wnioskodawcy udostępnione do wglądu, o czym poinformowano skarżącego w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. Organ stwierdził, że strona niezadowolona z otrzymanych wyjaśnień wystosowała do Rzecznika IPN pismo z żądaniem odpowiedzi na pytanie "kto jest odpowiedzialny za taki, a nie inny wynik tej kwerendy", które pozostawiono bez rozpoznania, uznając, że jest ono tożsame w sensie merytorycznym z pismem z dnia [...] maja 2013 r. Na powyższe skarżący wniósł do Prezesa IPN skargę na "lekceważące traktowanie przez Rzecznika Prasowego IPN" oraz na brak odpowiedzi na pytanie, dotyczące danych pracownika, który odpowiada za nieodnalezienie wnioskowanych dokumentów.
Dyrektor Generalny IPN, udzielając odpowiedzi na powyższe zarzuty, uznał skargę za nieuzasadnioną, informując o ograniczeniach zasobu archiwalnego IPN, jako przyczynie nieodnalezienia żądanych dokumentów w zasobach Instytutu. Wskazał również, że nie podano stronie danych osoby, która odpowiadała za kwerendę, bowiem nie stwierdzono nieprawidłowości w procedurze przeprowadzenia kwerendy i realizacji wniosku o udostępnienie dokumentów, a ponadto żądanie skarżącego w zakresie danych tej osoby nie zawiera się w treści art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy o IPN, który dotyczy udostępnienia zgromadzonych w zasobie IPN archiwalnych dokumentów, zbiorów danych, rejestrów i kartotek komunistycznych organów bezpieczeństwa państwa.
Tym samym organ uznał, iż nie pozostaje w bezczynności, bowiem rozpatrzył wniesioną skargę i udzielił na nią odpowiedzi. Jednocześnie ponownie podkreślił, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII K.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wskazanych w tym przepisie, a ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 tej ustawy).
M. M. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność organu w zakresie wskazania danych osoby, która jest odpowiedzialna za wynik kwerendy dotyczącej J. S. Wbrew twierdzeniu skarżącego, że wnosi skargę na bezczynność organu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, żądanie strony, zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. w istocie stanowi skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników Instytutu Pamięci Narodowej w zakresie wykonywania zleconej kwerendy. Zawiera też prośbę o wyjaśnienie, przez jakie i czyje zaniedbania taka sytuacja ma miejsce, czym wyczerpuje dyspozycję art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267).
Skarga z art. 227 K.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani sądowego. Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia jej sprawy przez organ może złożyć skargę do organu właściwego – organu wyższego stopnia, a postępowanie prowadzone w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia (aktu), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Oznacza to, że również skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie nie jest dopuszczalna.
Należy stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest wniosku skarżącego, złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wniosek o udostępnienie danych pracownika organu został złożony przez stronę w trakcie postępowania skargowego, w trybie działu VIII K.p.a.
W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.