Uzasadnienie
K.J. (dalej jako "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, skargą z dnia 4 czerwca 2021 r. zaskarżył bezczynność Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując jednocześnie, że ostateczna decyzja w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego została wydana w dniu [...] lutego 2020 r. Decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 20 lutego 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 4 czerwca 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy, przedstawionych przez organ administracji, wynika, że Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2019 r. w mocy.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga z dnia 4 czerwca 2021 r. na bezczynność została wniesiona po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydaniu przez organ II instancji decyzji z dnia [...] lutego 2021 r.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.