Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 467/16, po rozpoznaniu skargi K. K. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: w pkt. 1 stwierdził, że bezczynność Starosty Powiatu [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 2 w pozostałym zakresie umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; w pkt. 3 zasądził od Starosty Powiatu [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu opisanego wyroku odnośnie do pkt 3 - zwrotu kosztów postępowania, Sąd wskazał podstawę prawną ich zasądzenia, tj. art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.).
K. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na pkt 3 wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804) przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy orzekaniu o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie 480 zł. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia zawartego w pkt 3 wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania i zasądzenie od organu na jego rzecz kwotę 580 zł, ewentualnie o sprostowanie błędu rachunkowego w pkt 3 w ten sposób, że w miejsce kwoty 100 zł wpisać kwotę 580 zł oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 467/16 w pkt 3 i w tym zakresie sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego A. K., który w sporządzonej przez siebie skardze złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wniosek ten podtrzymał w piśmie procesowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w przedmiocie skargi na bezczynność organu z uwagi na jej uwzględnienie w postaci rozpoznania przez organ wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej przed rozpoznaniem skargi w terminie 30 dni od jej otrzymania.
Skoro zatem przedmiotem skargi była bezczynność organu, która istniała w momencie wnoszenia skargi, a następnie ustała w wyniku udostępnienia informacji publicznej, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, to powyższe wypełnia znamiona uwzględnienia skargi w rozumieniu art. 54 § 3 ppsa, co czyni zasadnym wniosek skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 201 § 1 ppsa). Powyższe oznacza, że skarżącemu, reprezentowanemu od rozpoczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przez radcę prawnego przysługuje zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, do których zalicza się wynagrodzenie jego pełnomocnika, które nie może być wyższe od stawki opłat określonych w rozporządzeniu i wydatki jednego radcy prawnego oraz koszty sądowe. Do kosztów sądowych zalicza się opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ppsa).
Zdaniem NSA w podstawie prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd prawidłowo wskazał na art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ppsa, jednak w pkt 3 wyroku kosztów tych, zgodnie z żądaniem skarżącego, nie zasądził. WSA w Warszawie przyznał skarżącemu jedynie kwotę 100 zł kosztów postępowania, nie uzasadniając dlaczego w takiej wysokości, a nie innej i co się na te koszty składa. Brak pełnego uzasadnienia w tym zakresie stanowi uchybienie procesowe, skutkujące niemożliwością dokonania przez Sąd drugiej instancji kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotem skargi była bezczynność organu, która istniała w momencie wnoszenia skargi, a następnie ustała w wyniku udostępnienia informacji publicznej, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Zdaniem WSA w Warszawie powyższe wypełnia znamiona uwzględnienia skargi w rozumieniu art. 54 § 3 ppsa oraz czyni zasadnym wniosek skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 201 § 1 ppsa). Skarżącemu, reprezentowanemu od rozpoczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przez radcę prawnego przysługuje zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, do których zalicza się wynagrodzenie pełnomocnika oraz kwotę uiszczonego wpisu.
Na koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw w niniejszej sprawie składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł. Wskazaną kwotę wynagrodzenia pełnomocnika zasądzono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) postanowił jak w sentencji.