Uzasadnienie
R.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2010 r. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w C. bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] marca 2009 r. o naliczenie i wypłatę należnego mu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od 2006 do 2008 r. w związku z decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. przyznającą mu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad postępowania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), którym uchylono § 8 tego rozporządzenia, tj. od dnia 1 stycznia 2006 r. emeryci i renciści policyjni, a także członkowie rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu lub emerycie lub renciście, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zostali pozbawieni uprawnień do otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, a organy Policji do wydawania decyzji merytorycznych w tych sprawach. O zmianie obowiązujących przepisów od dnia 1 stycznia 2006 r. znoszących przedmiotowe uprawnienia skarżący został poinformowany odrębnym pismem z dnia [...] lipca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia.
W przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), tzn. wnieść do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R., jako organu wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Powiatowego Policji w C., zażalenie na niezałatwienie sprawy w przewidzianym ustawowo terminie. Z akt sprawy oraz treści skargi wynika jednak, że skarżący nie dopełnił tego obowiązku. Nie jest bowiem takim zażaleniem pismo stanowiące samodzielną skargę do sądu, pomimo wskazania w nim podstawy prawnej na to wskazującej.
Należy zatem stwierdzić, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpiło przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.