Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 20014 r. o dostępie do informacji publicznej, przez nieudzielenie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Budownictwa do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, iż dnia [...] czerwca 2016 r. poprzez e-puap złożył do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wniosek o udostępnienie w BIP lub przesłanie na wskazany adres e-mail lub skrzynkę e-puap skanów wszystkich decyzji administracyjnych, dotyczących odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych wydanych przez Ministra w 2015 r.
Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie wskazując, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych. Z przyczyn technicznych ww. decyzja nie została skutecznie doręczona adresatowi. Doręczenie nastąpiło w dniu 12 lipca 2016 r. W związku z powyższym należy uznać, że organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, bowiem rozstrzygnięcie w tej sprawie nastąpiło w dniu [...] czerwca 2016 r. i tym samym skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Z powyższego wynika, że Kodeks postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji (rozstrzygnięć) przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji.
W sprawie jest bezsporne, że organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z datą z [...] czerwca 2016 r., która została doręczona skarżącemu poprzez e-puap w dniu 12 lipca 2016 r. Sprawa z wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. została zatem załatwiona z dniem doręczenia i wejścia w życie decyzji do obrotu prawnego, co nastąpiło 12 lipca 2016 r. Organ nie dotrzymał więc terminu załatwienia sprawy określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku.
Wskazać należy, iż bezczynność organu o której mowa w art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia oraz ustalenie, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Zatem dokonanie żądanej czynności lub wydanie żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy procesowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, która ustała w dniu doręczenia decyzji. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku stało się bezprzedmiotowe, co obligowało Sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zwłoka w doręczeniu decyzji spowodowana była, jak twierdzi organ, przyczynami technicznymi i nie była nadmierna.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.