Uzasadnienie
M.J. w dniu 3 stycznia 2020 r. złożył do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej raport o wypłatę rekompensaty pieniężnej za czas służby przekraczający normę 40 – godzinnego tygodnia służby w okresach rozliczeniowych od 1 lipca do 31 grudnia 2019 r. Wnioskodawca pismem z dnia 21 stycznia został wezwany do złożenia dodatkowych wyjaśnień, które złożył w piśmie z dnia 29 stycznia 2019 r. W dniu 19 marca 2020 r. wnioskodawca złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Komendant Główny PSP w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził, że nastąpiła przewlekłość postępowania, lecz w niewielkim zakresie i bez rażącego naruszenia prawa.
W dniu [...] marca Komendant Główny PSP wydał decyzję nr [...], którą odmówił wnioskodawcy uwzględnienia jego raportu z dnia 3 stycznia 2020 r. Wnioskodawca od tej decyzji złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które został przekazane do Komendanta Głównego PSP, zgodnie z właściwością do jego rozpatrzenia, który w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje poprzedzającą.
M.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie uznania godzin wskazanych jako godziny służby pełnione z tytułu przedłużonego czasu służby ponad normę przekraczającą przeciętnie 40 godzin tygodniowo oraz przyznania rekompensaty pieniężnej za przedłużony czas służby". Skarżący wniósł o:
- 1. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2. Orzeczenie grzywny z tytułu bezczynności;
- 3. Ustalenie osób winnych naruszenia terminu do załatwienia sprawy oraz powzięcia kroków mających na celu zapobieżenie naruszenia prawa w przyszłości;
- 4. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Komendant Główny PSP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i ustosunkował się do zarzutów w niej podniesionych odmawiając im zasadności.
Skarżący w dniu 14 września 2020 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo procesowe, w którym zarzucił, że organ prowadząc postępowanie wszczęte jego raportem z dnia 3 stycznia 2002 r. naruszył przepisy postępowania, tj. art. 9, art.10 § 1, art. 11, art. 35 § 1 – 3, art. 36 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyjaśniając przesłanki rozstrzygnięcia, wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86).
Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, Komendant Główny PSP nie był bezczynny w sprawie rozpatrzenia raportu skarżącego z dnia 3 stycznia 2020 r. Organ w dniu [...] marca 2020 r. wydał decyzję w przedmiocie złożonego żądania, którą następnie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r.
Należy przy tym stwierdzić, że skarżący wykorzystali środek przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. składając do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ponaglenie. Przed jego rozpatrzeniem organ w dniu [...] marca 2020 r. wydał decyzję rozstrzygającą żądanie skarżącego. W dniu [...] czerwca 2020 r. została wydana decyzja ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Natomiast skarga został wniesiona 16 lipca 2020 r.
Podkreślić należy, że skargę na bezczynność może być wniesiona dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Jeżeli postępowanie administracyjne zostało zakończone, to wniesioną skargę należało oddalić
Badając zasadność skargi złożonej przez skarżącego Sąd stwierdza, że organ wydał decyzję w przedmiotowej sprawie przed upływem 3 miesięcy. Brak powiadomienia skarżącego o tym, że decyzja nie zostanie wydana po upływie 1 miesiąca od dnia złożenia wniosku stanowi uchybienie, ale nie może to przesądzać do przypisania organowi bezczynności.
W świetle przedstawionych okoliczności oraz podstawowych zasad postępowania administracyjnego Sąd uznał, że Komendant Główny PSP nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 3 stycznia 2020 r.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.