Uzasadnienie
M., J. i W. M. w piśmie z dnia 25 sierpnia 2005 r. skierowanym do Burmistrza Gminy [...] zarzucili, iż podległy mu Urząd, pomimo trzech ich pism przez dwa lata, nie udostępnił im kopii decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1988 r., wydanej przez byłego Naczelnika Miasta i Gminy [...] – odbierającej [...] prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] z powodu niewywiązywania się przez nią z umów zawartych z Gminą.
Skarżący powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz Kodeks postępowania administracyjnego żądali wydania decyzji potwierdzającej brak w Urzędzie Gminy takiego dokumentu.
Pismem z dnia 25 września 2005 r. Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] poinformował zainteresowanych, że w aktach dotyczących nieruchomości przy ul. [...] w [...], użytkowanej przez [...] ", nie ma opisanej wyżej decyzji, w związku z czym nie może przesłać jej kopii.
Kolejnym pismem z dnia 20 października 2005 r. Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] przesłał zainteresowanym kopię wniosku [...] o ustanowienie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul[...] oraz o nieodpłatne przeniesienie prawa własności pawilonu handlowego wybudowanego na przedmiotowym gruncie, o który zwrócili się oni w dniu 7 października 2005 r.
Następnie pismem z dnia 24 października 2005 r., przekazanym do wiadomości zainteresowanym, Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] z zapytaniem, czy nie jest ono w posiadaniu akt dotyczących tej sprawy i do Spółdzielni w [...] z prośbą o udostępnienie, o ile Spółdzielnia posiada, przedmiotowej decyzji.
Kolejnym pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy [...] przesłał zainteresowanym – W. M., M. M. i J. M. żądaną przez nich kopię odwołania od decyzji nr [...] Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] listopada 1988 r., złożonego przez Spółdzielnię w [...].
Po rozpatrzeniu zażalenia M., J. i W. M. na niezałatwienie w terminie ich wniosku o wydanie kopii decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1988 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązało Burmistrza Gminy [...] do załatwienia sprawy w terminie do 15 lutego 2006 r.
W związku z kolejnym wnioskiem zainteresowanych o wydanie kopii decyzji dotyczącej przekazania w użytkowanie wieczyste Spółdzielni działki oznaczonej obecnie nr [...], Naczelnik Wydziału Geodezji przy piśmie z dnia 7 lutego 2006 r. przesłał im kopię decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 1967 r. oraz przekazał do wiadomości swoje wystąpienia do Kierownika Gospodarki Nieruchomościami Skarbu Państwa z dnia 6 lutego 2006 r. i 8 marca 2006 r. zawierające prośby o udzielenie informacji dotyczącej sprawy nr [...].
Natomiast pismem z dnia 15 marca 2006 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...], informując zainteresowanych o działaniach podejmowanych dla uzyskania żądanej przez nich decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1988 r., stwierdził, iż Gmina nie może wydać jej kopii, nie dlatego, że nie chce jej udostępnić wnioskodawcom, ale dlatego, że jej nie posiada.
W dniu 8 marca 2006 r. W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] polegającą na nieudostępnieniu żądanej kopii decyzji, pomimo wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze terminu załatwienia sprawy do 15 lutego 2006 r. Skarżący w piśmie z dnia 11 kwietnia 2006 r. wskazał, iż skargę wnosi tylko w imieniu własnym.
Burmistrz Miasta i Gminy [...] uznał skargę za nieuzasadnioną i wskazał, że w przekonaniu organu nie jest naruszeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, niezałatwienie sprawy spowodowane brakiem w archiwum urzędu dokumentu z 1988 r. O stanie sprawy i podejmowanych czynnościach w celu spełnienia prośby wnioskodawców i odszukania decyzji w innych zasobach archiwalnych skarżący byli informowani na bieżąco. Zdaniem organu, podejmowane przez urząd działania przeczą zarzutowi bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie jest zasadna.
Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Według art. 13 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2)".
Zgodnie z art. 16 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej "Odmowa udostępnienia informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego... (ust. 2)".
Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji.
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-teczhnicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Natomiast stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera – jak wspominano – procesową formę decyzji administracyjnej.
Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której organ administracji odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie może podać żądanych informacji, bo ich po prostu nie ma. W takiej sytuacji odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie zadawalać zainteresowanego. W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem "zmusić" kogoś do udzielenia informacji, której nie ma.
W rozpoznawanej sprawie W. M. zarzucił, że pomimo kolejnych pism nie otrzymał kopii decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1988 r. Jednakże stwierdzić należy, iż organ na każde z pism do niego skierowanych udzielił odpowiedzi, informując zainteresowanych, że pomimo poszukiwań nie odnaleziono akt, na podstawie których możliwe byłoby wydanie kopii tej decyzji.
W tej sytuacji nie można uznać, by organ zobowiązany do udzielenia informacji był bezczynny, co oznacza, że skarga W. M. w niniejszej sprawie (dotyczącej właśnie bezczynności) nie mogła być uwzględniona.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.