Uzasadnienie
T. K. działając w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wystąpił do Szkoły [...] w W. z wnioskiem z dnia [...] maja 2013 r. o podanie podstawy prawnej wyrażenia zgodny na wznowienie studiów przez K. Z. na kierunku: [...], w formie studiów niestacjonarnych na [...] semestrze "właściwego programu studiów zawartego w informatorze [...] na rok akademicki 2010".
W odpowiedzi prorektor [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że Szkoła [...] w W. działa w oparciu o następujące przepisy prawa:
- 1. Prawo o szkolnictwie wyższym – ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. (Dz. U. 2012, 572);
- 2. Kodeks postępowania administracyjnego – ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 2013., 267);
- 3. Statut [...] przyjęty uchwałą Senatu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. (tekst jedn. z dnia [...] stycznia 2012 r.), a w przypadku spraw studenckich również na podstawie Regulaminu Studiów w [...] (uchwalonego uchwałą Senatu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.).
Poinformował ponadto, że zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany podać podstawę prawną rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej kierowanej do konkretnej osoby w konkretnej sprawie. Informacją publiczną nie jest zaś przekazywanie obywatelom podstaw prawnych rozstrzygnięć w konkretnej sprawie w sytuacji, gdy nie są oni stronami postępowania. Informacją publiczną jest bowiem wskazanie podstawy prawnej funkcjonowania organu zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej i ta też została wskazana powyżej.
W konkluzji stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a wniosek w istocie dotyczy udzielenia porady prawnej w myśl przepisów ustawy o adwokaturze oraz ustawy o radcach prawnych.
W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. T. K. ponowił swoje żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2013 r., a nadto wniósł o udzielenie odpowiedzi na kolejne pytania w nim sformułowane.
W piśmie z dnia [...] września 2013 r. prorektor [...] udzielił odpowiedzi na powyższe pytania oraz pytania zadanie przez wnioskodawcę w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Ponadto podtrzymał swoje stanowisko, że podstawy prawne rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach nie są informacją publiczną.
W skardze na bezczynność "organu administracji publicznej o nazwie: "Szkoła [...] w W." do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. K. zarzucił, że organ nie podał podstawy prawnej podjęcia czynności administracyjnych zakończonych decyzją Dziekana Studium Licencjackiego z dnia [...] stycznia 2013 r. o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów przez K. Z. na kierunku: [...] w formie studiów niestacjonarnych na [...] semestrze właściwego programu studiów, zawartego w informatorze [...] na rok akademicki 2010. Jednocześnie podniósł, że nie jest stroną postępowania, w którym organ wydał przedmiotową decyzję, nie interesuje go jej rozstrzygnięcie ani treść, a jedynie podstawa prawna podjętych czynności.
W odpowiedzi na skargę Rektor Szkoły [...] w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacja o podstawach prawnych w indywidualnych sprawach nie mieści się w definicji informacji publicznej, brak w niej bowiem publicznego charakteru.
Ponadto stwierdził, że udzielił informacji publicznej, tj. podstawy prawnej funkcjonowania organu oraz załatwiania przez niego spraw.
Skarżący w piśmie z dnia [...] września ustosunkował się do powyższej odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, iż w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, w pierwszej kolejności konieczne jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p." Dopiero bowiem stwierdzenie, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w świetle ww. ustawy oraz że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w jej rozumieniu, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić adresatowi wniosku pozostawanie w bezczynności.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Ta bardzo ogólna i nieprecyzyjna definicja informacji publicznej została przez ustawodawcę uszczegółowiona w art. 6 ust. 1 ustawy, poprzez przykładowe wyliczenie informacji będących informacjami publicznymi.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.
Niewątpliwie zatem decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu ww. przepisu.
Elementy, które powinna zawierać decyzja administracyjna określa przepis art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Takim elementem składowym decyzji jest m.in. powołanie podstawy prawnej.
Skoro więc decyzja administracyjna jako całość ma przymiot informacji publicznej, to nieuprawnione jest twierdzenie, że przymiotu takiego nie posiada jej element składowy w postaci podstawy prawnej, czego żądał w niniejszej sprawie skarżący.
Jeśli chodzi natomiast o stronę podmiotową rozważanego zagadnienia, to wypada wskazać, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...).
Podmiotami takimi są bez wątpienia publiczne szkoły wyższe, a taką jest Szkoła [...] w W. Mają one bowiem obowiązek i kompetencje realizacji zasady powszechności dostępu do wyższego wykształcenia przez wszystkie formy studiów. Wykonują więc zadania publiczne, a nadto finansowane są ze środków publicznych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 20.01.2005 r., II SAB/Gl 66/04, ONSA i WSA 2007, nr 1, poz. 16).
Natomiast z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie, podmiot zobowiązany nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w terminie 2-miesięcznym, bądź też wreszcie nie wyda na zadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji lub umorzenia postępowania. W związku z tym bezczynność ma miejsce nie tylko wtedy, gdy adresat wniosku milczy, ale również w przypadku, gdy odmawia takiej informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej.
W niniejszej sprawie zatem Rektor [...] w W., jako podmiot zobowiązany w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjmując błędnie, że żądanie podania podstawy prawnej wskazanej przez skarżącego decyzji nie dotyczy informacji publicznej i nie udzielając jej, pozostawał w bezczynności.
Przy czym, w ocenie Sądu, bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął bowiem pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym to, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważenia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a spowodowane było błędnym zakwalifikowaniem żądanej informacji. Ponadto organ prowadził korespondencję ze skarżącym i reagował na każde jego wystąpienie, a nie milczał wobec wniosku.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.