Uzasadnienie
UZASDNIENIE
J. C., zastępowana przez radcę prawnego, pobierająca rentę rodzinną po zmarłym mężu T. C. - funkcjonariuszu Policji, wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy z dnia z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, dalej: ustawa zaopatrzeniowa).
Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. wystąpił do organu z wnioskiem o udzielenie informacji o stanie sprawy oraz podniósł, że spodziewa się, iż organ bez zbędnej zwłoki podejmie w sprawie działania zmierzające do załatwienia sprawy.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec J. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy zaopatrzeniowej. Decyzja została doręczona radcy prawnemu w dniu 27 kwietnia 2021 r.
Pełnomocnik strony pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie stosowania przepisów wobec J. C. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy zaopatrzeniowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu.
Ponadto, według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jednocześnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.) wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
ocenie Sądu, pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowi ponaglenie w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., natomiast skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy zaopatrzeniowej.
W niniejszej sprawie kluczowa jest okoliczność, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w dniu 9 czerwca 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie), Minister doręczył pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 kwietnia 2021 r. decyzję z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], kończącą postępowanie w sprawie.
W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pt).
Pomimo, że powyższa uchwała dotyczy innej, niż zaskarżona w niniejszej sprawie, formy pasywności organu administracji publicznej, to jednak teza tej uchwały znajduje zastosowanie również w zakresie oceny dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowań administracyjnych inicjowanych po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Przemawia za tym tożsamy cel obu skarg (na przewlekłość i bezczynność), tj. doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia.
Zarówno bowiem skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna sprawa administracyjna nie jest załatwiona w terminie wynikającym z k.p.a. lub innej ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 4 sierpnia 2021 r" sygn. akt I GSK 671/21).
W konsekwencji uznać należy, że również wniesienie do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość jest dopuszczalne tylko w przedziale czasu od zaistnienia stanu przewlekłości do ostatecznego załatwienia sprawy, w której zarzucana przewlekłość postępowania wystąpiła (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wr 244/20).
W związku z tym, że postępowanie przed organem w niniejszej sprawie zostało już zakończone ostateczną decyzją, wydaną przed złożeniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.