Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010r. K. P. wystąpiła do Urzędu Miasta [...] dla Dzielnicy [...] o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] (zajmowanego przez nią bez tytułu prawnego) położonego przy ul. [...] w [...].
Pismem z dnia [...] września 2010r. Zastępca Burmistrza [...] poinformował K. P., iż Zarząd Dzielnicy [...] nie znalazł podstaw prawnych do pozytywnego rozpoznania jej wniosku.
Następnie K. P. zażądała uzupełnienia powyższego pisma o elementy stanowiące składnik decyzji administracyjnej, określone w art. 107 k.p.a., wskazując iż pismo nie ma formy wskazanej w tym przepisie.
W odpowiedzi, organ w piśmie z dnia [...] listopada 2010r. wskazał, że od 1994r. został zniesiony tryb decyzyjny w sprawach lokalowych i obecnie sprawy te załatwiane są w trybie cywilno-prawnym, a w związku z tym pismo z dnia [...] września 2010r. nie stanowi decyzji administracyjnej, a jedynie stanowisko organu w sprawie.
Kolejno, w dniu [...] grudnia 2010r. K. P. wniosła o "uzupełnienie co do rozstrzygnięcia i co do prawa odwołania nienazwanego pisma z [...] 11.10r. będącego postanowieniem odmawiającym uzupełnienia nienazwanego pisma z [...].09.10r.".
Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. Zastępca Burmistrza [...] ponownie poinformował K. P., że ustawą z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych zniesiono dotychczasowy system najmu lokali na podstawie decyzji administracyjnej, wprowadzając cywilnoprawne formy gospodarowania zasobem mieszkaniowym poprzez nawiązanie stosunku najmu w drodze umowy.
Skarżąca ponowiła swoje żądanie pismami z dnia [...] stycznia 2011r. i [...] lutego 2011r. Zastępca Burmistrza [...] pismami z dnia [...] lutego 2011r. i [...] marca 2011r. kolejny raz poinformował K. P. o cywilnoprawnym charakterze spraw dotyczących nawiązania stosunku najmu.
W dniu [...] kwietnia 2011r. K. P. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) zażalenie na "czynności
Sygn. akt II SAB/Wa 490/14 wyrażone w nienazwanym piśmie" Zastępcy Burmistrza [...] w sprawie wstąpienia w stosunek najmu lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. W powyższym zażaleniu skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji niezałatwienie sprawy terminie ustalonym w art. 35 lub 36 k.p.a., niewydanie decyzji we właściwej formie oraz wniosła m.in. o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy. W zażaleniu K. P. wskazała również, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie stanowi obowiązek, co wynika z przepisów k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. SKO uznało powyższe zażalenie, na podst. art. 37 § 1 k.p.a., za nieuzasadnione.
Wnioskiem z dnia 11 lipca 2011 skarżąca zażądała od SKO wyjaśnienia postanowienia z dnia [...] czerwca 2011r., co do rozstrzygnięcia. Następnie pismem z dnia [...] marca 2012r. złożyła do SKO zażalenie (na podst. art. 37 § 1 k.p.a.) na niezałatwienie w terminie jej wniosku z dnia 11 lipca 2011r.
Powyższe wnioski organ pozostawił bez odpowiedzi.
Pismem z dnia 17 czerwca 2014r. K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 11 lipca 2011r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądów administracyjnych podlegają zatem akty oraz czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.
W myśl art. 3 § 2 pkt 2, 3 i 8 p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie
Sygn. akt II SAB/Wa 490/14 albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na bezczynność w wydaniu powyższych aktów. Kontrola pozostałych postanowień nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.
Utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10 (LEX nr 1145577), wskazał: "Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2013r. (sygn. akt I OSK 145/13), wyjaśniając, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a., a strona nie ma uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej.
Skoro nie jest dopuszczalna skarga na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a., również bezczynność organu w wydaniu takiego aktu, jak też bezczynność organu wobec wniosku z dnia 11 lipca 2011r. o wyjaśnienie wątpliwości co do rozstrzygnięcia postanowienia SKO z dnia [...] czerwca 2011r., nie może być przedmiotem skargi, co ma miejsce w niniejszej sprawie.
Także to zagadnienie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 65/13), który stwierdził, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia, wskutek niezałatwienia przez ten organ zażalenia strony
Sygn. akt II SAB/Wa 490/14 wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę należało dojść do wniosku, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.