Uzasadnienie
Pismem z 2 sierpnia 2013 r. M. B., reprezentowany przez radcę prawnego M. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] kwietnia 2013 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kosztów kształcenia w KSAP.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu podał, że mając na uwadze dość skomplikowany stan prawny zaistniały w przedmiotowej sprawie ze względu, po pierwsze, na skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 15/10, po drugie, na przyjęte przez ustawodawcę regulacje intertemporalne, pismem z [...] lipca 2013 r., zawiadomiono skarżącego, że decyzja w przedmiocie zwrotu kosztów kształcenia zostanie wydana w terminie dłuższym, tj. do [...] września 2013 r. Jednocześnie postanowieniem z [...] lipca 2013 r. organ odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przez skarżącego kosztów kształcenia. Dyrektor podkreślił, że wprawdzie z naruszeniem terminu określonego w art. 35 § 3 kpa, jednak wniosek w przedmiocie zawieszenia postępowania, został rozpoznany przed wniesieniem skargi na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.
W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej polegającej na nierozpatrzeniu wniosku z [...] kwietnia 2013 r., bezspornym jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ zobowiązany do rozpoznania wniosku rozpoznał ten wniosek w ten sposób, że wydał stosowne postanowienie i doręczył je skarżącemu, a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi (postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2013 r.), to tym samym organ nie pozostaje już w bezczynności. Ewentualne zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, nie jest więc możliwe z uwagi na wydanie w sprawie stosownego aktu - postanowienia (art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a tym samym zniesienie przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą na bezczynność. Z tego względu Sąd umorzył w punkcie 2 wyroku postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a.
Z uwagi jednak na to, że Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej pozostawał w bezczynności w dacie wystąpienia ze skargą, Sąd obowiązany był ocenić czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje bowiem, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie i stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na złożony wniosek. Mając na względzie okres czasu, jaki upłynął od daty doręczenia organowi wniosku skarżącego do daty wydania i doręczenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania oraz uwzględniając skomplikowany charakter sprawy, Sąd uznał, że bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.