Uzasadnienie
Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] P. K. został delegowany na okres [...] do pełnienia służby w ramach polskiego kontyngentu policyjnego w [...] Unii Europejskiej w [...] i [...] w charakterze specjalisty ds. Policji Mundurowej. Służbę w tym kontyngencie wymieniony policjant pełnił od [...] stycznia 2003 r. do [...] stycznia 2004 r.
W dniu [...] stycznia 2004 r. [...] P. K. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o podjęcie decyzji w sprawie naliczenia i wypłaty dodatku zagranicznego stanowiącego, jak stwierdził, jeden ze składników należności pieniężnej jaką otrzymuje policjant delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym.
W odpowiedzi na powyższy raport Dyrektor Biura Finansów KGP pismem z dnia [...] lutego 2004 r. poinformował P. K., iż dodatek zagraniczny – co do zasady – przysługuje policjantom delegowanym do pełnienia służby poza granicami państwa w misji pokojowej, jednakże w konkretnym przypadku Polski Kontyngent Policyjny realizował zadania [...] Unii Europejskiej, w związku z czym brak jest podstaw do przyznania dodatku zagranicznego policjantom delegowanym do pełnienia służby w [...] i [...].
W związku z kolejnym pismem [...] P. K. do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2004 r., dotyczącym przyznania dodatku zagranicznego, termin rozpatrzenia sprawy został określony na dzień [...] stycznia 2005 r., a następnie na [...] stycznia 2005 r.
Decyzja nie została jednak wydana.
W dniu [...] listopada 2001 r. P. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji i wniósł o zobowiązanie Komendanta do wydania, w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, decyzji w sprawie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej – rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2003 r.
W skardze skarżący wskazał, iż zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w dniu [...] grudnia 2004 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o podjęcie działań niezbędnych do merytorycznego rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji raportu z dnia [...] stycznia 2004 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż dokonanie zmiany decyzji, o co wnosi skarżący, mogłoby nastąpić na wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie tej decyzji. Ponadto wskazał, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. P. K. wystąpił z pozwem przeciwko Komendantowi Głównemu Policji do Sądu Rejonowego [...], który stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji. Akta sprawy zostały przekazane Komendantowi [...] grudnia 2006 r., jednakże organ nie był zobowiązany do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. bez wniesienia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zatem nie można uznać, że Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.
W myśl art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie należności pieniężnych otrzymywanych przez policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym (Dz. U. Nr 192, poz. 1607 ze zm.), w sprawach należności pieniężnych, o których mowa w ust. 1 (m.in. dodatku zagranicznego), decyzje podejmuje Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego dowódca kontyngentu policyjnego.
W świetle przedstawionych przepisów nie budzi wątpliwości fakt, iż sprawa dodatku zagranicznego skarżącego powinna zostać załatwiona w drodze decyzji. Pismo Dyrektora Biura Finansów Komendy Głównej Policji z dnia [...] lutego 2004 r. informujące skarżącego o braku podstaw do przyznania dodatku zagranicznego policjantom delegowanym do pełnienia służby w [....] i [....], nieposiadającego upoważnienia organu do wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie należności wynikających z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r., nie można uznać za decyzję.
Zatem w rozpoznawanej sprawie, wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi, nie wydał on decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącego i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.
Ponieważ bezczynność dotyczyła wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2004 r., Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.