Uzasadnienie
J. D. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 29 października 2008 r. We wniosku tym skarżący zażądał sprostowania treści dwóch dokumentów zawartych w jego aktach osobowych, tj.: karty przebiegu służby i zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego.
Zdaniem skarżącego, wymienione dokumenty zawierają nieprawdziwe dane w zakresie daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a nadto nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu służby skarżącego, okresu wypłacanego uposażenia i dodatku specjalnego oraz zawierają błędne wyliczenie średniej miesięcznej kwoty dodatków specjalnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że pismo skarżącego jest tożsame co do treści z jego wcześniejszym pismem z dnia 16 marca 2008 r. Sposób załatwienia tego pisma stał się przedmiotem skargi J. D. na bezczynność Dyrektora Departamentu Kadr MON w sprawie zawisłej już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 74/08).
Niezależnie od powyższego organ podniósł, że wniosek J. D. został rozpatrzony poprzez udzielenie mu pisemnej odpowiedzi (pismo z dnia 6 stycznia 2009 r.), a sprawa skorygowania zaświadczenia została objęta kognicją WSA w Warszawie wskutek postanowienia Sądu Okręgowego w W. XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2008 r., którym to postanowieniem Sąd ten uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W konsekwencji, według Dyrektora Kadr MON, organ nie pozostaje w bezczynności, a zatem, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzuceniu skargi, winna ona ulec oddaleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a tego przepisu, tj. takich, które mogą się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy).
Kwestie dotyczące zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej oraz data tego zwolnienia, jak również data zwolnienia skarżącego z ostatnio zajmowanego stanowiska zostały rozstrzygnięte ostatecznym rozkazem personalnym Szefa Departamentu Kadr z dnia [...] stycznia 1991 r. o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy oraz rozkazem dziennym Komendanta [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...], którym stwierdzono, że J. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem [...] marca 1991 r.
W ocenie Sądu, rozpatrzenie wniosku J. D. z dnia 29 października 2008 r. nie mogło zatem zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, którego legalność mogłaby podlegać kontroli sądu administracyjnego.
Także i żądanie skarżącego dotyczące sprostowania wydanego dla celów emerytalnych zaświadczenia nie mogło nastąpić w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a cyt. p.p.s.a., bowiem, jak słusznie zauważył organ, osoba, która uzyskała zaświadczenie nie może skorzystać ze środków właściwych dla decyzji administracyjnych i postanowień i wystąpić z żądaniem jego sprostowania, czy też uzupełnienia, ale może jedynie złożyć do organu nowy wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej przez siebie treści (por. B. Adamiak, J. Borkowski "KPA. Komentarz" 6. wyd., C.H. Beck, W-wa 2004, str. 800, teza 2 do art. 219).
Natomiast nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sprawa skorygowania zaświadczenia objęta została kognicją WSA w Warszawie, ponieważ przedmiotem sprawy przekazanej przez Sąd Okręgowy w W. była decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] odmawiająca skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia, a nie, jak to usiłuje wywieść organ, sprawa dotycząca bezpośrednio kontroli treści wydanego zaświadczenia (v. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1502/08).
Z kolei wniosek skarżącego z dnia 16 marca 2008 r. nie był wnioskiem identycznym w swej treści z wnioskiem z dnia 29 października 2008 r., a co za tym idzie nie zachodziła tutaj tożsamość przedmiotowa sprawy stanowiąca przeszkodę do jej rozpoznania, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 powołanej ustawy.
W świetle powyższego, należy uznać, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Departamentu Kadr MON nie był zobowiązany do wydania aktu bądź podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w rezultacie należy stwierdzić, że skarga na bezczynność organu w tym zakresie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji.