Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie skargi D. P. na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 25 listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej:
- 1. zobowiązał Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju do rozpatrzenia wniosku skarżącego D. P. z 25 listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
- 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. zasądził od Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
30 września 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo D. P. stanowiące wniosek o wykładnię ww. wyroku.
Skarżący zacytował fragment uzasadnienia ww. wyroku:,,Uwzględniając powyższe stanowisko Sąd ocenił, że umowa zawarta na wykonanie w ramach konkursu nr [...] na wykonanie projektów w zakresie badań naukowych lub prac rozwojowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie tematu [...] – "[...]" mieści się w zakresie wykonywanych przez Centrum zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym i stanowi zatem informację publiczną." i zwrócił się o wyjaśnienie tego fragmentu uzasadnienia poprzez wskazanie czy Sąd uznał, że informacją publiczną jest tylko główny dokument umowy zawartej na wykonanie w ramach konkursu nr [...] (...), czy też informacją publiczną jest umowa oraz załączniki do niej, stanowiące jej integralną część.
Podkreślił, że w związku z powyższymi wątpliwościami powstał spór w zakresie wykonania wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575).
Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W ocenie Sądu orzeczenie z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 5/14, jak i jego uzasadnienie, jest jasne i jednoznaczne, nie nasuwa żadnych wątpliwości.
Powyższym rozstrzygnięciem Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 25 listopada 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku tym skarżący zwrócił się o przesłanie drogą elektroniczną kopii umowy zawartej na wykonanie w ramach konkursu nr [...] na wykonanie projektów w zakresie badań naukowych lub prac rozwojowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie tematu [...] – "[...]" oraz załącznika nr [...] do regulaminu konkursu nr [...] w zakresie założeń szczegółowych dla tematu [...].
Wyrok z 2 kwietnia 2014 r. jest precyzyjnie sformułowany, a jego treść nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia.
Także przytoczony we wniosku fragment uzasadnienia, nie wywołuje wątpliwości, co do wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego, nie powoduje również wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Nawiązuje on wprost do treści wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej
Natomiast treść wniosku o wykładnię wyroku może sugerować, iż skarżącemu w rzeczywistości zależy na udzieleniu przez Sąd wyjaśnień co do dalszego sposobu postępowania przez organ.
Powyższe jednak znacznie wykracza poza instytucję wykładni wyroku sformułowaną w art. 158 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 5/14.