Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 501/18

Uzasadnienie

E. W. wniósł do Ministra Obrony Narodowej pismo z dnia 1 września 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, data na piśmie 31 sierpnia 2016 r.). W treści wniosku zawarł żądanie promowania na pierwszy stopień oficerski. Nadmienił, że w okresie od 4 maja 2015 r. do 3 lipca 2015 r. odbył oficerski kurs przeszkolenia kadry rezerwy oraz zdał kończący go egzamin.

Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku. Skarżący nadmienił, że organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie otrzymał żadnej odpowiedzi na wniosek z dnia 1 września 2016 r. Organ naruszył tym samym art. 35 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
4. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Obrony Narodowej w rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 września 2016 r. o promowanie na pierwszy stopień oficerski.

Nadmienić należy, że zgodnie z art. 76 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1459) na pierwszy stopień oficerski (podporucznika) oraz na stopnie oficerskie generałów i admirałów mianuje Prezydent na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie trybu nadawania pierwszego stopnia oficerskiego, stopni oficerskich generałów i admirałów oraz stopnia wojskowego Marszałka Polski (Dz. U. z 2009 r. Nr 202, poz.1554) mianowanie na stopień wojskowy następuje z dniem określonym w postanowieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z przedstawionej regulacji nie można wywodzić obowiązku Ministra Obrony Narodowej do złożenia wniosku o mianowanie na stopień wojskowy.

Również postanowienie Prezydenta RP wydane w przedmiocie mianowania na stopień wojskowy nie jest aktem prawnym w rozumieniu ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu wskazane postanowienie nie należy też do zakresu działalności administracji publicznej. Sądy administracyjne nie mają zatem podstawy prawnej do sprawowania kontroli tego typu aktów.

Skoro w niniejszej sprawie wyłączona jest możliwość kontroli przez sądy administracyjne aktów wydanych w przedmiocie mianowania na stopień wojskowy, brak jest również podstawy do badania bezczynność w tym przedmiocie.

Wobec powyższego wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 1 września 2016 r. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.