Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2012 r., złożonego do organu drogą elektroniczną.
Wskazanym wyżej wnioskiem D. P. zwrócił się do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o udostępnienie informacji publicznej w postaci: kopii dokumentów lub wskazania precyzyjnie linku (hiperłącza) do tych kopii dokumentów (informacji) dotyczących:
- 1) budżetu oraz planu finansowego Sądu Najwyższego na lata 2011 i 2012,
- 2) sprawozdania z wykonania budżetu (planu finansowego) za lata 2010 i 2011,
- 4) sprawozdania finansowego (bilans, rachunek wyników, informacja dodatkowa) za lata 2010 i 2011,
- 3) wskazania liczby, rodzaju, przedmiotu i wartości wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w 2011 i 2012 r. przez Sąd Najwyższy (jako statio fisci Skarbu Państwa) z zaznaczeniem, że przy zakupie materiałów dopuszcza ogólną informację, chyba że umowa została zawarta na podstawie ustawy o zamówieniach publicznych, natomiast przy zamówieniu usług wnosi o szczegółową informację co do każdej umowy,
- 4) wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w latach 2011 i 2012 przez Sąd Najwyższy opiewających na kwotę powyżej 1000 zł,
- 5) umów o pracę lub innego rodzaju umów z osobami aktualnie zatrudnionymi na stanowiskach:
- a) radców prawnych,
- b) Szefa Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego,
- c) Dyrektora Biura Administracyjnego,
- d) Dyrektora Biura Finansowego,
- e) Dyrektora Biura Gospodarczego,
- f) Dyrektora Biura Informatyki,
- g) Dyrektora Biura Kadr,
- h) Dyrektora Biura Organizacyjnego,
- 6) dokumentów określających organizację i obowiązki ww. komórek organizacyjnych i stanowisk (regulaminy, statuty, zakresy obowiązków),
- 7) liczby osób zatrudnionych w poszczególnych komórkach organizacyjnych Sądu Najwyższego z określeniem rodzaju umowy i pełnionego stanowiska oraz stopnia urzędniczego.
Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie żądanych informacji listownie bądź drogą elektroniczną.
W uzasadnieniu skargi na bezczynność skarżący stwierdził, iż do dnia jej wniesienia nie uzyskał żadnej odpowiedzi na ww. wniosek za wyjątkiem: linku (hiperłącza, adresu internetowego) do wyciągu ustaw budżetowych w zakresie Sądu Najwyższego oraz regulaminu organizacyjnego Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.
W związku z powyższym wniósł o nakazanie organowi rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł o jej oddalenie w całości, ewentualnie o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, iż z powodu awarii elektronicznej skrzynki podawczej Referat do Spraw Dostępu do Informacji Publicznej zapoznał się z wnioskiem D. P. dopiero w dniu [...] listopada 2012 r. W tym samym dniu pracownik Referatu udzielił nadawcy drogą elektroniczną stosownego wyjaśnienia, a także przedstawił odpowiedź na część żądań wniosku, która okazała się prawidłowa jedynie w zakresie wskazania, że informacje o budżetach Sądu Najwyższego, w szczególności za lata 2011 i 2012, dostępne są na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Nadto poinformował, że w celu uzyskania dalszych informacji zwrócono się do określonych jednostek organizacyjnych Sądu Najwyższego.
W dniu [...] listopada 2012 r. przesłano wnioskodawcy drogą elektroniczną uchwałę nr [...] Kolegium Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie regulaminu Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.
Następnie, w dniu [...] grudnia 2012 r., drogą elektroniczną udzielono D. P. odpowiedzi na pkt 4 i 5 ww. wniosku.
Odnośnie pkt 4, dotyczącego udostępnienia wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych przez Sąd Najwyższy w latach 2011 i 2012, opiewających na kwotę powyżej 1000 zł, wyjaśniono, że w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) mogą być udostępnione jedynie te spośród nich, do których ma zastosowanie art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. nr 113, poz. 759 ze zm.). Poinformowano, że umowy prawa cywilnego, w których tylko jedną ze stron jest podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zawierają wyłącznie oświadczeń woli podmiotów objętych obowiązkami określonymi w przepisach tej ustawy. Z tego względu ww. umowy nie są informacjami publicznymi w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Z uwagi na powyższe, zaistniała potrzeba dokonania selekcji umów będących przedmiotem wniosku w celu wyodrębnienia tych, które zostały zawarte w jednym z trybów dopuszczonych ustawą o zamówieniach publicznych. Organ poinformował skarżącego, że tak wyodrębnione umowy (ich kserokopie), o ile nie zawierają tajemnic prawem chronionych, zostaną mu udostępnione nie później niż do dnia [...] grudnia 2012 r.
Odnosząc się z kolei do żądania ujętego w punkcie 5 wniosku, dotyczącego udostępnienia umów o pracę lub innego rodzaju umów z osobami aktualnie zatrudnionymi w Sądzie Najwyższym na wymienionych stanowiskach, organ poinformował, że tego rodzaju umowy nie mogą zostać udostępnione, gdyż żadna z tego rodzaju umów nie została zawarta z zastosowaniem przepisów o zamówieniach publicznych i nie podlegają one, co do zasady, udostępnieniu osobom trzecim. Ograniczenie to wywodzone jest - po stronie pracodawcy - z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), zaś po stronie pracownika z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP.
Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ udzielił skarżącemu dalszej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Odnośnie punktu 7 wniosku przesłano - zaktualizowaną na dzień [...] grudnia 2012 r. - zbiorczą informację o stanie zatrudnienia w Sądzie Najwyższym z zaznaczeniem tych wypadków, w których liczba zatrudnionych nie odpowiada liczbie pełnych etatów w poszczególnych grupach stanowisk.
W zakresie punktu 6 wniosku wyjaśniono skarżącemu, że odnośne żądanie zostało powiązane z treścią żądania ujętego w punkcie 5, a więc dotyczącego, poza stanowiskiem radcy prawnego, wyłącznie tych stanowisk i komórek organizacyjnych, które wchodzą w skład Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Wobec zmiany regulaminu Kancelarii, przesłano skarżącemu kserokopię uchwały nr [...] Kolegium Sądu Najwyższego z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie zmiany regulaminu organizacyjnego Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Dodatkowo poinformowano, że samodzielne stanowisko radcy prawnego nie ma określonego, w formie odrębnego dokumentu, zakresu obowiązków, co oznacza, że osoba zatrudniona na tym stanowisku wykonuje typowe obowiązki każdego radcy prawnego, zatrudnionego w państwowej jednostce organizacyjnej, podporządkowanego bezpośrednio kierownikowi takiej jednostki, w tym wypadku Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. W konsekwencji nie może zostać udostępniony - nieistniejący formalnie - zakres obowiązków radcy prawnego Sądu Najwyższego.
W odpowiedzi na punkt 4 wniosku, dotyczący sprawozdań finansowych, wyjaśniono, że w Sądzie Najwyższym sporządzane są: bilans łączny jednostki budżetowej, rachunek zysków i strat (wariant porównawczy), a także ewentualne zestawienie zmian w funduszu jednostki budżetowej. Wymienione dokumenty za 2011 r. przesłano skarżącemu w załączeniu do ww. pisma, informując jednocześnie, że ich odpowiedniki za 2012 r. zostaną przygotowane do końca I kwartału 2013 r., a zatem mogą zostać przesłane dopiero na przełomie marca i kwietnia 2013 r.
W odpowiedzi na punkt 4 wniosku (drugi z dwóch czwartych punktów), przesłano skarżącemu kserokopie wszystkich umów zawartych w trybie zamówień publicznych w latach 2011 i 2012.
W odpowiedzi na punkt 3 wniosku organ stwierdził, że odnośne żądanie wymaga przygotowania informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co oznacza, że jej przygotowanie może być uzasadnione tylko istnieniem istotnego interesu publicznego w rozumieniu ww. przepisu. W związku z powyższym, organ wezwał skarżącego do przedstawienia, w terminie do [...] grudnia 2012 r., przekonywujących wyjaśnień odnośnie istnienia interesu publicznego w przygotowaniu zbiorczej informacji na temat umów prawa cywilnego zawartych przez Skarb Państwa - Sąd Najwyższy w latach 2011 i 2012. Poinformował również, że w przypadku bezskutecznego upływu ww. terminu, wydana zostanie stosowna decyzja administracyjna.
Następnie, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., organ przesłał skarżącemu w formie kserokopii:
- 1) plany finansowe Sądu Najwyższego na lata 2010, 2011 i 2012 (dwa ostatnie objęte pkt 1 wniosku), zaznaczając, iż ustalenia ustaw budżetowych na lata 2011 i 2012 r. w części dotyczącej Sądu Najwyższego są dostępne na stronie internetowej pod adresem www.sn.pl,
- 2) sprawozdania z wykonania budżetu Sądu Najwyższego za lata 2010 i 2011 (objęte pkt 2 wniosku) w postaci następujących dokumentów:
- a) sprawozdanie roczne z wykonania planu dochodów budżetowych (Rb-27 na trzech stronach),
- b) sprawozdanie roczne z wykonania planu dochodów budżetowych (Rb-28 na trzech stronach),
- c) sprawozdanie roczne o stanie środków na rachunkach bankowych państwowych jednostek budżetowych (RB-23 na jednej stronie),
- 3) sprawozdania finansowe Sądu Najwyższego za 2010 r. (pkt 4 wniosku) obejmujące: bilans łączny jednostki budżetowej, rachunek zysków i strat (wariant porównawczy), ewentualne zestawienie zmian w funduszu jednostki budżetowej.
Jednocześnie poinformowano skarżącego, że udostępnione zostały mu wszystkie dokumenty o charakterze finansowym mające cechy sprawozdań, zaś Sąd Najwyższy nie posiada innych dokumentów w tym zakresie.
Następnie organ wskazał, że wobec bezskutecznego upływu terminu, zakreślonego w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił D. P. udostępnienia informacji wymagającej przetworzenia w formie wskazania liczby, rodzaju, przedmiotu i wartości wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w latach 2011 i 2012 przez Sąd Najwyższy jako jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa (pkt 3 wniosku).
Końcowo organ wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność - w związku z niepełnym rozpoznaniem wieloelementowego wniosku skarżącego - było przedwczesne. Nie respektowało też ustaleń, poczynionych z zainteresowanym drogą elektroniczną, odnośnie udostępnienia informacji (wydania decyzji administracyjnej) w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. Z tych względów wniósł o oddalenie skargi.
Alternatywnie, organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, wskazując, że do dnia wniesienia odpowiedzi na skargę skarżącemu udzielono odpowiedzi na każdy z punktów wniosku z dnia [...] listopada 2012 r., bowiem: udostępniono - w określonym zakresie - żądane informacje publiczne, poinformowano, że cześć z żądanych informacji nie posiada waloru informacji publicznej, wydano decyzję odmawiającą udostępnienia informacji wymagającej przetworzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu bądź podjęcia określonej czynności.
Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien jednak powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać.
Nie ma również podstaw do wydania decyzji odmownej w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie stanowi informacji publicznej. Wówczas organ winien pisemnie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie posiadają charakteru publicznego i jako takie nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy.
W ocenie strony skarżącej bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego polega na nieudostępnieniu informacji publicznej (niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji), wymienionej w poszczególnych punktach wniosku z dnia [...] listopada 2012 r.
Poza sporem jest, że Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej.
Sporną natomiast pozostaje kwestia, czy pomimo czynności, podjętych w celu realizacji ww. wniosku, organowi można przypisać stan bezczynności.
Z akt sprawy wynika, że do daty orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie udostępnione zostały, będące w posiadaniu organu, informacje publiczne objęte pkt 1, pkt 2, pkt 4 (pierwszym z dwóch pkt 4), pkt 6 i pkt 7 wniosku.
Odnośnie pkt 3 wniosku, w dniu [...] grudnia 2012 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił skarżącemu udostępnienia informacji wymagającej przetworzenia w formie wskazania liczby, rodzaju, przedmiotu i wartości wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w latach 2011 i 2012 przez Sąd Najwyższy jako jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] grudnia 2012r.
Odnośnie pkt 4 wniosku, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. przesłano skarżącemu kserokopie wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych w latach 2011 - 2012 w trybie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. nr 113, poz. 759 ze zm.). Uprzednio, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., poinformowano skarżącego, że pozostałe umowy cywilnoprawne, tj. te, do których nie ma zastosowania art. 139 ust. 3 ww. ustawy bądź art. 74a ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 664 ze zm.), nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na punkt 5 wniosku pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformowano skarżącego, że objęte żądaniem umowy o pracę lub innego rodzaju umowy z osobami aktualnie zatrudnionymi w Sądzie Najwyższym na określonych stanowiskach nie mogą zostać udostępnione, gdyż nie stanowią informacji publicznej. Żadna z tego rodzaju umów nie została zawarta z zastosowaniem przepisów o zamówieniach publicznych i nie podlegają one, co do zasady, udostępnieniu osobom trzecim.
W świetle powyższego, w pierwszej kolejności oceny Sądu wymaga kwestia, czy zasadnie organ przyjął, że informacje (nieudostępnione) objęte pkt 4 i 5 wniosku nie posiadają waloru informacji publicznej.
Analizując powyższe, wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę żądania skarżącego stanowią przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oba wyżej wymienione akty prawne statuują reguły udzielania informacji publicznej. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).
Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Reguluje ona zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje mogą zostać udostępnione.
Pojęcie informacji publicznej definiuje art. 1 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, że dyrektyw interpretacyjnych dla ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "informacja publiczna" należy poszukiwać właśnie w art. 61 Konstytucji RP. Wskazywano jednocześnie, że uprawnienie określone w tym przepisie jest zasadą, zatem wyjątki od tego uprawnienia powinny być wykładane ściśle (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 26; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 837/03, LEX nr 79357).
Z kolei przedmiot informacji publicznej konkretyzuje art. 6 powołanej ustawy, który jednak nie stanowi zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z art. 6 ust. 2 lit. f) ustawy wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Majątek, którym dysponuje Sąd Najwyższy jest majątkiem publicznym i sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną, co wynika zarówno z art. 6 ust. 2 lit. f) ustawy, jak i art. 1 ust. 1 ustawy.
Podkreślenia wymaga, że informacja może dotyczyć sprawy publicznej nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy, ale również wówczas, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Z tego względu informacją publiczną jest również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12, publ.: CBOIS; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że informacja objęta pkt 4 wniosku jest co do zasady informacją publiczną. Z treści art. 139 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz art. 74a ustawy o zamówieniach publicznych nie wynika przy tym, że umowy prawa cywilnego nie stanowią informacji publicznej. Wymienione wyżej przepisy stwierdzają jedynie, że umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Rozumowanie a contrario co do umów zawartych w trybie innym niż zamówienia publiczne i twierdzenie, że nie podlegają one przepisom ww. ustawy, pomimo że dotyczą majątku publicznego, jest nieuzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 903/12, publ.: CBOIS; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nieuzasadnione jest również stanowisko organu, iż objęte żądaniem pkt 5 wniosku umowy o pracę lub innego rodzaju umowy z osobami aktualnie zatrudnionymi w Sądzie Najwyższym nie stanowią informacji publicznej. W ocenie Sądu przedmiotowe umowy, podpisane z osobami zatrudnionymi na stanowiskach wymienionych w pkt a) - h), w tym również ich wynagrodzenie, obrazują zasady funkcjonowania Sądu Najwyższego, w szczególności tryb działania w zakresie wykonywanych zadań publicznych i działalności w ramach wydatkowania środków publicznych, który winien być transparentny i poddany kontroli społecznej.
Kwestią wymagającą oceny przy realizacji żądania wniosku w zakresie udostępnienia ww. umów pozostaje wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy ograniczenie udostępnienia informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności. Na temat zagadnienia kolizji interesu prywatnego (prawa do prywatności) osoby pełniącej funkcję publiczną lub zatrudnionej i wynagradzanej ze środków publicznych z prawem osób trzecich do informacji publicznej wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ.: OTK - A z 2006 r., nr 3, poz.
30) zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z daleko idącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji, punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej - jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną.
Konkludując tę część rozważań, stwierdzić należy, że wnioskowane informacje objęte pkt 4 i 5 wniosku mają, zdaniem Sądu, charakter informacji publicznych. Z tego względu, stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ winien udostępnić żądane informacje w formie określonej we wniosku. Natomiast w sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzą podstawy do odmowy ich udostępnienia na skutek ograniczeń, o których mowa w art. 5 ww. ustawy, winien wydać stosowną decyzję. Nie czyniąc tego, organ pozostaje w bezczynności.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązał Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania wniosku D. P. z dnia [...] listopada 2012 r., w zakresie wskazanym w pkt 1 sentencji wyroku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności, zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku i datę wniesienia skargi na bezczynność, uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, choć nieprawidłowe, nie można uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.
Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która w momencie orzekania została już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarga na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. została wniesiona w dniu 7 grudnia 2012 r. Z akt sprawy wynika, że załatwienie wniosku odnośnie pkt 1 - 4 (pierwszego z dwóch pkt 4) oraz pkt 6 - 7 nastąpiło po dacie wniesienia skargi (z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), jednak przed datą orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie.
I tak, informacje odnośnie planu finansowego Sądu Najwyższego na lata 2011 i 2012 przesłane zostały skarżącemu przy piśmie organu z dnia [...] grudnia 2012 r. W piśmie tym poinformowano również skarżącego, że ustalenia ustaw budżetowych na lata 2011 i 2012 r. są dostępne na stronie internetowej Sądu Najwyższego pod adresem www.sn.pl (pkt 1 wniosku).
Sprawozdania z wykonania budżetu za lata 2010 i 2011 przesłane zostały skarżącemu przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. (pkt 2 wniosku).
Sprawozdanie finansowe (bilans łączny jednostki budżetowej, rachunek zysków i strat, zestawienie zmian w funduszu jednostki budżetowej) za rok 2010 r. został przesłany skarżącemu przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., natomiast ww. dokumenty za rok 2011 przesłane zostały przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. (pkt 4 wniosku).
Punkt 3 wniosku w zakresie wskazania liczby, rodzaju, przedmiotu i wartości wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych przez Sąd Najwyższy w 2011 i 2012 r. załatwiono poprzez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., doręczonej skarżącemu w dniu [...] grudnia 2012 r. Ocena legalności ww. decyzji nie mieści się w granicach przedmiotu zaskarżenia w sprawie niniejszej.
Dokumenty określające organizację i obowiązki poszczególnych komórek organizacyjnych Sądu Najwyższego i stanowisk zostały przesłane skarżącemu częściowo w dniu [...] listopada 2012 r., a następnie przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. (pkt 6 wniosku).
Informacja odnośnie liczby osób zatrudnionych w poszczególnych komórkach Sądu Najwyższego z określeniem rodzaju umowy i pełnionego stanowiska oraz stopnia urzędniczego została skarżącemu przesłana przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. (pkt 7 wniosku).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zaistniały postawy do umorzenia postępowania w powyższym zakresie wobec wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości.
Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku organu o oddalenie skargi na bezczynność na podstawie art. 151 P.p.s.a., bowiem nawet przy uznaniu daty [...] listopada 2012 r. jako daty wpływu wniosku do organu, wskazane wyżej czynności podjęte zostały przez organ z naruszeniem art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby organ informował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia wniosku w trybie art. 13 ust. 2 ustawy. Z kolei powoływane przez organ ustalenia, poczynione ze skarżącym odnośnie terminu realizacji wniosku, pozostają bez wpływu na ocenę działania organu na gruncie obowiązujących przepisów prawa.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 132 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. jak w pkt 4 sentencji.