Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. G. N. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie [...] Kuratora Oświaty w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia negatywnej opinii w sprawie przekształcenia Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w N. Skarżąca wskazała, że mając na uwadze treść przepisu art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), niniejsza skarga nie wymaga uprzedniego złożenia środka zaskarżenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez stronę skarżącą trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z kolei, jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Wskazać należy, że przed dniem 1 czerwca 2017 r., tj. przed nowelizacją ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (a po wniesieniu przez stronę skarżącą zażalenia do Ministra Edukacji Narodowej), przepis art. 52 p.p.s.a zamiast nowowprowadzonego ponaglenia przewidywał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w korelujących przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: art. 37 § 1 k.p.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim było zatem do dnia 31 maja 2017 r. zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zaś po tej dacie - ponaglenie.
Z analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca poprzedziła którymkolwiek z powyższych środków. Ponadto, należy zauważyć, iż strona sama wskazała w uzasadnieniu skargi, że - w jej ocenie - skarga nie wymaga uprzedniego złożenia środka zaskarżenia z uwagi na treść art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935).
W tym miejscu należy zauważyć, iż stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, na który powołuje się strona skarżąca, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast stosownie do art. 17 ust. 2 cyt. ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Nie ulega wątpliwości, że powyższe przepisy są przepisami przejściowymi i wskazują jedynie na zakres obowiązywania zmienianych ustaw w zależności od etapu postępowania. Jednakże, podkreślić trzeba, że zarówno ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracji w art. 52, jak również ustawa - Kodeks postępowania Administracyjnego w art. 37, zarówno przed zmianą jak i po ich nowelizacji, przewidują konieczność wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność organu.
W konsekwencji, uznać należy, że skoro strona skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego, to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Orzekając w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kwoty 100 złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi, Sąd rozstrzygał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.