Uzasadnienie
W dniu 10 października 2014 r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych skierował M. S. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. w celu orzeczenia o związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.
Orzeczeniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., pomimo treści skierowania, orzekła o prawidłowości orzeczenia o czasowej niezdolności do służby wojskowej (zwolnienia lekarskiego ZUS-ZLA).
W odwołaniu z dnia 20 października 2014 r. skarżący podniósł, że przedmiotem skierowania Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych było ustalenie czy jego choroba jest następstwem chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej a nie ustalenie zdolności do pełnienia służby wojskowej.
W dniu 9 stycznia 2015 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania jego odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że orzeczenie z dnia [...] października 2014 r. zostało uchylone orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. jednakże ze względu na konieczność wykonania wewnętrznej analizy i autokontroli (czyli obowiązków nałożonych ustawą z dnia 14 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy (...), Dz. U. z 2014 r. poz. 502) orzeczenie uchylające zostało wysłane do skarżącego dopiero 14 stycznia 2015 r. Orzeczeniem tym polecono komisji I instancji ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowego orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym i Przepisami orzeczniczymi.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wskazała również, że rozstrzygnięcie o czasowej niezdolności do służby wojskowej nie jest decyzją administracyjną, lecz nosi znamiona zaświadczenia lekarskiego, a przepisy szczegółowe nie regulują możliwości odwołania od zaświadczenia lekarskiego.
Organ powołał również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1203/04, w którym Sąd orzekł, że komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd też orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy a każda grupa podlega właściwości innego z sądów: powszechnego i administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (orzeczenia) administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a. akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność w tym zakresie.
Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny.
Rozpoznając skargę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność w przedmiocie rozpoznania odwołania od orzeczenia dotyczącego czasowej niezdolności do służby wojskowej (zwolnienia lekarskiego ZUS-ZLA) faktycznie wydanego w sprawie, choć tytuł orzeczenia: "w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej" sugeruje, że sprawa dotyczy innego przedmiotu.
Orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy (zwolnienia lekarskie ZUS-ZLA) nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach dotyczących zasiłków chorobowych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalna, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.